‘‘Niemand die iemand was zag eruit als ik. Dus hoe kon ik dan iemand zijn?’ Dalilla Hermans, journaliste bij Charlie Mag, schrijft trefzeker in Brief aan Cooper en de wereld. Haar boek is niet zomaar een aanklacht tegen racisme: het legt de vinger op de dagelijkse wonde. En opent blanke ogen.’

In De Morgen Magazine praat Dalilla Hermans over haar boek, Brief aan Cooper en de wereld.

Over  taboes

‘Racisme is hier iets waar je niet over praat. Zeker als je slachtoffer bent. Andere zwarte moeders vertellen me hetzelfde. Je leert ermee om te gaan en die subtiele vormen van racisme zo weinig mogelijk impact te laten hebben. Maar zodra je een kind krijgt, gaat dat niet meer. Je gaat erover nadenken en alles komt terug. Want voor jezelf vind je het niet erg, maar voor je kind wel. Wat wellicht een universeel gegeven is. Willems ouders zijn gescheiden toen hij 16 was. Voor hem is dat heel belangrijk. Iedereen wil zijn kind behoeden voor de trauma’s uit het eigen leven. Voor mij is dat racisme.
“Dit boek is een deel van een antwoord op veel onbeantwoorde vragen. Ik denk niet dat taboe een juist woord is, maar ik heb als kind nooit gehoord: ‘Je moet hierover praten.’ Ik koos voor zwijgen als me iets overkwam. Met dit boek wil ik kinderen tools aanreiken. Zwijgen is niet gezond.’

Over de rol van de politiek

‘Kun je je mijn reactie voorstellen, Cooper, toen die voormalig OCMW-voorzitster, die racisme een relatief begrip vond, minister van Gelijke Kansen werd? Laat ons zeggen dat ik niet blij was. Druppel. De man die staatssecretaris voor Asiel en Migratie werd, vroeg zich intussen af wat de (economische) meerwaarde van Marokkaanse en Congolese migranten eigenlijk was. Druppel.’
(Uit ‘Brief aan Cooper en de wereld’)

‘Ik noem in mijn boek bewust geen namen, maar het discours van bepaalde politici choqueert me. Toen de term ‘kutmarokkanen’ viel, kwam er amper reactie. Een hoofdstuk in mijn boek heet ‘Racisme bestaat niet meer anno nu’. Maar ik besluit dat hoofdstuk met: ‘Racisme is alive and kicking in het Vlaanderen van vandaag.’ Ik heb het gevoel dat het erger is dan vroeger. Toen bestond nog een afspraak dat we publiekelijk ons fatsoen bewaarden. Nu zeggen we heel flink waar het op staat en als je dat niet doet, ben je ‘politiek correct’. Zo wordt het recht op vrije meningsuiting misbruikt en een eenrichtingsstraat. Ik kan alleen hopen dat het internet nu in de puberjaren zit en dat we stilaan gaan leren hoe ermee om te gaan.

“Ik had gehoopt dat N-VA once in office zijn verantwoordelijkheid zou opnemen. Maar ik moet vaststellen dat ze dat niet doen. Rond Vlaams Belang hing nog de sfeer dat het te ranzig was om ervoor uit te komen dat je hen steunde. N-VA geeft mensen de mogelijkheid om lekker extreemrechts te zijn zonder het te moeten toegeven. Men is er trots op. En wat hebben ze gedaan? Gelijke kansen valt onder hen, maar ze vallen Unia aan, de uitspraken van Zuhal Demir zijn er echt over en Liesbeth Homans doet niets voor gelijke kansen. Ze is er zelfs niet in geïnteresseerd. In plaats van iets aan te pakken, poken ze de bange gevoelens op.’

“Toen ik na Homans’ uitspraak over het relativeren van racisme een opiniestuk schreef voor De Wereld Morgen, reageerde Peter De Roover met een hele blogpost die me helemaal onderuithaalde. Terwijl ik toen niemand was. Hadden ze niet beter even geluisterd? Ik denk niet dat de burgemeester van Antwerpen een racist is die naar Afrikanen en Marokkanen kijkt alsof ze minderwaardig zijn. Maar hij is zo’n strateeg en hij weet dat het communicatief zo werkt, dat hij dat toch roekeloos misbruikt om ook bij de volgende verkiezingen succes te hebben.

“De politiek heeft veel aandacht voor de bezorgdheden van de bange blanke Vlaming en dat is helemaal terecht. Maar er is ook een hele grote groep van mensen met een achtergrond van migratie die angsten heeft. Die horen dat de dubbele nationaliteit afgeschaft moet worden en dat de vreemdelingenwet aangepast moet worden. Dat ze als ze maar gewoon verdácht worden, naar een land kunnen worden gestuurd waar ze nooit zijn geweest. Zij zijn ook Vlamingen. Maar aan hen wordt niet gedacht, en politici moeten daar over nadenken.

“Want er ontstaat een etterbuil. Terwijl ik net wil dat de kloof níét dieper wordt. Zelfs met racisten ga ik altijd de dialoog aan: het is wat het is, en hopen dat we allemaal terugkeren is een onzinnige gedachte. En politici die die illusie creëren, weten dat ook. Ze winnen er stemmen mee, maar ze vergeten een hele grote groep mensen.’

Over haar missie

‘Dat is misschien wel de missie van mijn boek: dat ook mensen die niet meer zien wat racisme kan zijn, het zien.’

Over Zwarte Piet

‘Als kind werd ik me voor het eerst bewust van mijn kleur op Sinterklaas. Dat Zwarte Piet een slaaf was: I didn’t care. Maar ik was drie en ik voelde plots dat zwart zijn anders was. Mensen die in die hele Zwarte Piet-discussie zeggen dat kinderen daar niet mee bezig zijn en dat dé kinderen dat niet zien, weten niet wat ze zeggen. Ik keek uit naar Sinterklaas, maar plots stond die Zwarte Piet daar. Ik snap dat wie blank is dat niet meteen kan inzien. Toevallig ken ik iemand die transgender is, en alleen door met die persoon veel te praten begrijp ik die problematiek. Maar het is in discussies altijd jammer dat mensen voor jou invullen hoe je je moet voelen. Toen ik er een opiniestuk over schreef, reageerden mensen: ‘Je moet je maar aanpassen of oprotten.’ Ah ja? Naar waar dan? Ik ben net zo goed van hier. Ik vind het vreemd dat ik moet vechten om een mening te mogen hebben.’

Het volledige interview met Dalilla Hermans lees je hier.

Hier lees je fragmenten uit Brief aan Cooper en de wereld.

Op 24 mei 2017 organiseert Manteau samen met HETPALEIS en Charlie Magazine een publieksavond over identiteit en racisme ter lancering van Brief aan Cooper en de wereld. Dalilla gaat onder de vleugels van Leslie Hodge (Radio 2) in gesprek met Tom De Cock (MNM en auteur van En toen kwam jij), Kamal Kharmach (stand-up comedian) en Gerda Havertong (actrice, bekend van o.a. Sesamstraat en het iconische fragment waarin ze toelicht aan Pino wat Zwarte Piet voor haar betekent). Judith Okon en niemand minder dan Coely zorgen voor de muzikale kers op de taart. Soe Nsuki praat de avond aan elkaar. Toegangsprijs voor het programma is € 20, inclusief een gesigneerd exemplaar van Brief aan Cooper en de wereld en een drankje.
Tickets & info via www.hetpaleis.be.
Meer info vind je hier.

Lees méér van Standaard Uitgeverij