Met De Brulaap schreef Christophe Bell zijn eerste boek. Uitgangspunt van het verhaal is de vriendschap tussen twee jongemannen, die betrokken zijn bij een tragisch ongeluk. Één van het overleeft het niet. Dat ongeluk maakte schrijver Christophe Bell ook in het echte leven mee, maar of dat wil zeggen dat het hele verhaal autobiografisch is? Op Bill vertelt de auteur er meer over.

“In zekere zin is het autobiografisch, omdat de dingen die het personage voelt en meemaakt samenvallen met wat ikzelf heb gevoeld en meegemaakt. Maar ik beschrijf ook dingen die fictief zijn. Het verschil tussen feit en fictie is eigenlijk een filosofische discussie: bestaat er wel een werkelijkheid die je kan beschrijven? Ik zeg soms dat dit boek de werkelijkheid is, maar gefictionaliseerd, waardoor er op het papier een nieuwe werkelijkheid ontstaat.”

Ik zat met veel pijn, en schrijven was zoals drukken op een wonde: dat doet pijn, maar op een bepaalde manier is het ook leuk.

Hoewel het onderwerp van De Brulaap zwaar en persoonlijk is, ervoer Christophe het schrijven niet als therapeutisch. “Schrijven was een bezigheid, geen therapie. Als je iets opschrijft, is het alsof je even uitademt. Op lange termijn heb je er echter weinig aan: als je echt wilt genezen, moet je ook praten met de buitenwereld. Ik schreef graag, maar niet omdat het plezierig was. Ik zat met veel pijn, en schrijven was zoals drukken op een wonde: dat doet pijn, maar op een bepaalde manier is het ook leuk.”

ik heb lang rondgelopen met grote vraagtekens over mijn eigen toekomst. Dat is door dit boek voor een groot deel verdwenen.

(…)

Één ding is zeker: de publicatie van zijn debuut heeft heel wat veranderd voor Christophe. “Ik vind het mooi dat ik dit mocht doen, dat men het wilde publiceren. Ik heb veel angsten gehad, nog steeds trouwens, en ik heb lang rondgelopen met grote vraagtekens over mijn eigen toekomst. Dat is door dit boek voor een groot deel verdwenen. Het heeft een proces in gang gezet dat me veel zelfvertrouwen heeft gegeven. Mensen kunnen je wel vertellen dat je talenten hebt, maar vaak geloof of voel je dat zelf niet. Hierbij voelde ik dat wel, terwijl het gewoon mijn doel was om mooi te schrijven, niet om mezelf te analyseren. Het boek stelt geen vragen, maar geeft zeker geen antwoorden. Omdat ik daar niet naar op zoek was.”

Het volledige artikel lees je hier.

Lees méér van Standaard Uitgeverij