Vanaf vandaag ligt Het jaar van de hond in de winkel, het tweede boek van Eva Daeleman waarin ze een persoonlijk en raak verslag geeft over een heftig jaar. Ze beschrijft hoe ze de aanslagen beleefde, zich door een burn-out sloeg en troost vond bij Olav. Ze vertelt haar lezers dat het oké is als het even niet meer gaat. Dat er niets mis mee is om je drukke bestaan in te ruilen voor een yogamat en je gin-tonic voor een therapeut.

In een interview in Humo neemt ze afscheid van Girls, de serie die zes seizoenen lang het verhaal vertelde van Hannah Horvath en haar vriendinnen Shoshanna, Marnie en Jessa die in New York vallen, opstaan en in bed duiken voor alweer een rondje seriële monogamie. De girls vormden een verfrissende verschijning, zeker na het gestruikel op naaldhakken van Sex and the City.

HUMO Maar welke girl ben jij?
Eva Daeleman «Ik ben keihard Jessa, de halve hippie. Ze is losgeslagen, een beetje wild. Ze leeft volgens haar eigen regels. Af en toe kwetst ze daar iemand mee, maar dat is nooit bewust, en daarna maakt ze het altijd weer goed. Er zijn kantjes van mezelf waarvan ik vroeger dacht: ‘Oei, dat moet ik afleren.’ Maar toen zag ik Jessa bezig, en dacht ik: ‘Ach, het is allemaal oké.’ (lacht)»

Daeleman «Het was zo verfrissend om eens een vetrol op het tv-scherm te zien. Wat dat betreft was de reeks één dikke ‘fuck you’! Heb je naar de Oscars gekeken? Dat is één grote botoxparty. ‘Girls’ is het omgekeerde: zo zijn mensen écht. Kennelijk zaten we te wachten op die echtheid, ook al zit er soms een ranzig kantje aan. Ik weet nog dat ik naar het eerste seizoen keek en soms dacht: ‘Ieuw, dat wil ik niet zien.’ Pas na een tijdje dacht ik: ‘Eigenlijk is dit wel cool.’ Als ik zelf voor de spiegel ga zitten, heb ik ook vetrollen.»

Daeleman «Het typeert onze generatie wel een beetje: we willen heel veel. We hebben allemaal het gevoel dat we van alles moeten waarmaken, en intussen moeten we ook nog eens doen alsof het makkelijk is. Dat is zo tof aan ‘Girls’: ze tonen ook wat er achter al die ambities zit.»

»Maar ik ben het wel met je eens: je moet een beetje egoïstisch zijn in een wereld die zo veranderlijk is. Het klinkt heel erg Ingeborg, maar: je kunt pas anderen blij maken als je zelf blij bent. Ik geef nu yogales en ik merk dat veel mensen net daarom naar de les komen: ze willen even bij zichzelf zijn.»

Het volledige interview lees je hier.

 

Lees hier alvast een fragment uit Het jaar van de hond.

Lees méér van Standaard Uitgeverij