In 2013 is Siel Verhanneman haar vader verloren, vorig jaar stierf haar zus. Vaarwel zeggen lijkt zo een constante in Siels leven. Met vallen en opstaan vecht ze zich terug een weg in het leven en dat op originele wijze. Siel Verhanneman in De Morgen.

“Sinds het overlijden van mijn vader deel ik korte poëtische teksten rond rouw en verdriet op Instagram via de hashtag #vijftiendeverdieping. Omdat ik mensen die iets gelijkaardigs meemaken het gevoel wil geven dat ze er niet alleen voor staan.”

Over haar kinderwens

“Ik heb altijd gezegd dat ik op mijn 26ste mama zou worden. Vorige zomer hebben we dat ook effectief geprobeerd; na al die pikzwarte jaren zou een kindje blijdschap brengen, zo geloofden we. Maar gelukkig is dat niet gebeurd. We hebben aan onszelf moeten toegeven dat we het ouderschap voorlopig niet aankunnen. We stellen het uit tot we opnieuw steviger in onze schoenen staan. Hopelijk komt het er ooit van. Soms ben ik bang dat de volgende tegenslag een kinderloos bestaan zal zijn.”

Over rouw

“Mijn grootste angst bestaat erin om opnieuw iemand te verliezen”, zegt ze. “Omdat ik donders goed weet hoe het in elkaar zit. Hoeveel nachten ik al wenend in slaap zal vallen. Ik kan dat niet nog eens aan. Het is te hard. Hoe goed ik er ook door schrijf, hoeveel inspiratie ik er ook uit haal: ik wil nu jaren niemand meer afgeven.”

Over haar dromen

De Kortrijkse hunkert naar een evenwichtiger bestaan. Meer balans, minder emotionele rollercoaster. Dankzij een uitstekende therapeute vindt ze nu steeds vaker gemoedsrust. Nodigt ze al eens vriendinnen uit voor een spaghetti bij haar thuis. Kleine overwinningen op de allesverzengende leegte. “Weet je, ik droom nog veel. Ik droom ervan een tweede bundel uit te brengen. En van een eigen novelle, ooit. Ik zie mensen graag. Ik wil leven.”

Het volledige artikel in De Morgen lees je hier.

Lees méér van Standaard Uitgeverij