Dagný Rós Ásmundsdóttir is een IJslandse chef die in Antwerpen woont. Ze was een opgemerkte kandidaat in De Slimste Mens ter Wereld op Vier en op VTM eerder ook al te zien in De Perfecte Keuken en Junior MasterChef. Met Easy Nordic schreef ze haar tweede kookboek. Dagný Rós kookt zoals ze praat: met vuur, passie en een tikje branie. An Olaerts ging bij haar ontbijten. De ontmoeting resulteerde in een paar pittige uitspraken.

Over haar temperament

‘Mijn vriendinnen zeggen altijd: “Dagny! Dagny! Dagny! Filter! Filter! Filter!” Maar ik heb geen filters, nooit gehad. Waarom zou ik zwijgen? Toch niet over de normale dingen in het leven. Ik ga me er niet voor schamen. Ook al is het soms wel gênant. “Ja, Dagný, je was gisteren nogal hevig”, hoor ik soms. “Je hebt spagaat gedaan op het feestje.” Terwijl ik niet eens wist dat ik het kon, spagaat!’

Over België

‘Het is hier zo druk. Je hoort geen vogels. Je ruikt nergens de flora. En toch hou ik van België. Ik ga zelfs iedere week naar de frituur. Mijn leven is hier, met mijn man, mijn kinderen en mijn werk.’

Over (on)gelijkheid

‘Hier krijgen alleen moeders zwangerschapsverlof! En het zijn maar drie maanden. Daarna brengen ze hun kindje naar de crèche. Dat begrijp ik niet! Zo’n klein baby’tje! Dan breekt mijn hartje! Hoe kun je op die manier ooit equal worden! Op IJsland krijgen vaders en moeders ieder vijf maanden zwangerschapsverlof, daarbovenop krijgen ze nog eens twee maanden die ze onder elkaar kunnen verdelen. De regering zou eens diep moeten nadenken over het zwangerschapsverlof in plaats van het alleen maar over burn-outs, belastingen en wegenwerken te hebben. Oooh, ik ben weer te fel bezig, zeker? En te politiek? Ik kan er niks aan doen. Sommige dingen storen me gewoon enorm.’

Over engagement en goedkoop vlees

‘Ik wil geen goedkoop vlees en ik ga niet binnen bij Primark. Koop nu toch eens iets wat goed is, mensen! Anders ben je medeplichtig aan wat verkeerd gaat, met dieren en met mensen. Ik ben geen nationalist, maar ik vind dat je aan de mensen rondom jou moet denken. Ik probeer mijn boodschappen daarom zoveel mogelijk dicht bij huis te doen. Dat is wat anders dan onlineshoppen. Ik shop trouwens sowieso niet graag. Ik hou van mooie dingen, maar ik trek niet van winkel naar winkel. Ik weet in welke winkel ik wat moet halen. Ik zet er de rem op. Het gaat niet om veel spullen, dure reizen, een grote villa en ieder weekend drie feestjes. Om 22 uur in de sofa gaan liggen en naar een onnozele film kijken is ook leuk. Ik versta niet hoe je wel geld kunt geven aan pintjes op café, dure handtassen, spray tannings en botox, maar niet kunt betalen voor deftig vlees. Met een potje dure crème verzorg je jezelf aan de buitenkant. Met wat je eet, werk je van binnenuit aan jezelf.’

Over haar kookworkshops

‘Met mijn rare accent en mijn foute opmerkingen haal ik de mensen uit hun comfortzone. En toch is het altijd supergezellig. Ik geef het recept, daarna is het zoeken naar je creatieve zelf in de keuken. Het maakt niet uit dat je vis misschien een beetje te weinig is gekookt. Of dat het vlees een beetje is aangebrand.’

Het volledige artikel in De Standaard lees je hier.

Lees méér van Standaard Uitgeverij