nieuws

Leesfragment: Boek der spiegels

Volgende week verschijnt Boek der spiegels. Dit boek was dé uitgeefsensatie van de Frankfurter Buchmesse 2015. Binnen een periode van twee weken werden de rechten verkocht aan maar liefst 38 landen. Een verslavende pageturner om volledig in te verdwijnen. Lees nu alvast een fragment:

Deel 1: Peter Katz

Herinneringen zijn als kogels. Sommige suizen voorbij en maken je alleen maar aan het schrikken. Andere rijten je open en laten je in flarden achter.
Richard Kadrey, Kill the Dead

Ik ontving het verzoek om een beoordeling in januari, toen alle medewerkers van het agentschap nog aan het bijkomen waren van de kater na afloop van het feestseizoen.

Het bericht was heel behendig aan mijn map met ongewenste mail ontsnapt en in mijn inbox beland, als onderdeel van een reeks andere berichten. Ik wierp een blik op de begeleidende brief en vond hem intrigerend, dus printte ik hem, inclusief de bijgevoegde pagina’s van een deel van het manuscript, en legde alles in mijn bureaula. Omdat ik het druk had met het afronden van een overeenkomst, was ik hem tot het einde van de maand bijna vergeten. In het door Martin Luther Kingdag verlengde weekend kwam ik de papieren weer tegen, in een stapel andere verzoeken die ik van plan was in de vakantie te lezen.

De begeleidende brief was met ‘Richard Flynn’ ondertekend en ging als volgt:

Beste Peter,

Ik heet Richard Flynn en heb zevenentwintig jaar geleden aan Princeton het hoofdvak Engels afgerond. Ik droomde ervan om schrijver te worden, publiceerde een paar korte verhalen in tijdschriften en schreef zelfs een driehonderd pagina’s lange roman, die ik, nadat hij door enkele uitgevers was afgewezen, opgaf (en die ik nu zelf middelmatig en saai vind). Daarna kreeg ik een baan bij een reclamebureautje in New Jersey en tot op de dag van vandaag ben ik die bedrijfstak trouw gebleven. Eerst maakte ik mezelf wijs dat je reclame met literatuur kon vergelijken en dat ik op een dag weer zou gaan schrijven. Iets dergelijks is duidelijk niet gebeurd. Volgens mij geldt voor de meeste mensen dat het volwassen worden inhoudt dat ze, jammer genoeg, leren om hun dromen weg te stoppen in een doosje, dat ze in de East River gooien. Ik vormde, zo leek het, geen uitzondering op de regel.
Maar een paar maanden geleden kwam ik iets belangrijks te weten, waardoor ik moest terugdenken aan een reeks tragische gebeurtenissen die plaatsvonden in de herfst en winter van 1987, mijn laatste jaar aan Princeton. Je weet vast wel hoe dat gaat: je denkt dat je iets bent vergeten – een gebeurtenis, een persoon, een situatie – waarna je plotseling beseft dat de herinnering in een verborgen ruimte van je geest is blijven hangen en dat die daar altijd heeft gezeten, alsof het pas gisteren is gebeurd. Het is alsof je een oude kast opent, vol rommel, waaruit je alleen maar een enkele doos hoeft te halen om ervoor te zorgen dat alles boven op je valt. 
Dat ding werkte als een ontsteker. Een uur nadat ik achter het nieuws kwam, zat ik nog over de betekenis na te denken. Overweldigd door herinneringen nam ik plaats aan mijn bureau en begon te schrijven. Tegen de tijd dat ik stopte, was het ver na middernacht en had ik meer dan vijfduizend woorden geschreven. Het was alsof ik plotseling weer had ontdekt wie ik was, na mezelf volledig te zijn vergeten. Toen ik naar de badkamer ging om mijn tanden te poetsen, leek het alsof ik vanuit de spiegel door een ander mens werd aangekeken.

Het was alsof ik plotseling weer had ontdekt wie ik was, na mezelf volledig te zijn vergeten.

Voor de eerste keer in vele jaren viel ik in slaap zonder eerst een pil te nemen, en de volgende dag, nadat ik de mensen op het bureau had verteld dat ik de komende twee weken wegens ziekte afwezig zou zijn, bleef ik doorschrijven.
De details van die maanden in ’87 kwamen me zo helder en duidelijk weer voor de geest dat ze algauw levendiger en krachtiger waren dan al het andere in mijn huidige leven. Het leek alsof ik was ontwaakt uit een diepe slaap, waarin mijn geest zich in alle stilte had voorbereid op het moment waarop ik zou beginnen te schrijven over de gebeurtenissen waarvan Laura Baines, professor Joseph Wieder en ik de hoofdrolspelers waren.
Gezien de tragische afloop had het verhaal indertijd natuurlijk de kranten gehaald, in elk geval voor een deel. Ikzelf ben behoorlijk lang door rechercheurs en verslaggevers lastiggevallen. Dat was een van de factoren die ertoe leidden dat ik Princeton verliet, mijn master aan Cornell vervolgde en twee lange en stoffige jaren in Ithaca woonde. Maar de waarheid van het hele verhaal, dat mijn leven voorgoed veranderde, was nooit iemand te weten gekomen.
Zoals ik zei, drie maanden geleden stuitte ik op de waarheid, en ik besefte dat ik die met anderen moest delen, ook al waren de woede en frustratie die ik voelde, en nog steeds voel, overweldigend. Maar soms kunnen haat en pijn een even sterke drijfveer zijn als liefde. De uitkomst van die intentie is het manuscript dat ik kortgeleden voltooide, na een lichamelijk en geestelijk uitputtende inspanning. Conform de instructies die ik op je website vond, voeg ik enkele pagina’s toe als voorbeeld. Het manuscript is voltooid en klaar om beoordeeld te worden. Als je het geheel wilt lezen, stuur ik het je meteen toe. De werktitel die ik heb gekozen, is Boek der spiegels.
Maar soms kunnen haat en pijn een even sterke drijfveer zijn als liefde.

Ik stop nu, omdat mijn laptop aangeeft dat ik het maximale aantal woorden van vijfhonderd voor een begeleidende brief al heb overschreden. Over mij valt trouwens weinig meer te zeggen. Ik ben geboren en getogen in Brooklyn, nooit getrouwd en heb geen kinderen, voor een deel omdat ik Laura nooit echt ben vergeten. Ik heb een broer, Eddie, die in Philadelphia woont en die ik zeer zelden zie. Mijn loopbaan in de reclame is weinig opzienbarend geweest, zonder opmerkelijke verdiensten of onaangename voorvallen – een verbijsterend grijs leven, verborgen in de schaduw van Babel. Tegenwoordig ben ik senior copywriter bij een middelgroot bureau, gevestigd in Manhattan, vrij dicht bij Chelsea, waar ik meer dan twee decennia heb gewoond. Ik rijd geen Porsche en boek geen vijfsterrenhotels, al hoef ik niet in te zitten over wat de volgende dag zal brengen, in elk geval niet voor wat betreft het geld.
Bedankt voor je tijd en laat het me alsjeblieft weten als je het volledige manuscript wilt lezen. Mijn adres en telefoonnummer staan hieronder.

Met vriendelijke groeten,
Richard Flynn

Eronder stond een adres in de buurt van Penn Station. Ik kende die omgeving goed, omdat ik er zelf enige tijd had gewoond.

Het was een tamelijk ongebruikelijke begeleidende brief. Gedurende de vijf jaren dat ik als literair agent voor Bronson & Matters werkte, had ik honderden, zo niet duizenden begeleidende brieven gelezen. Het agentschap, waar ik als junior assistent was begonnen, had altijd een open aanbiedingsbeleid gehad. De meeste brieven bij een verzoek om een beoordeling van een manuscript waren onbeholpen, lusteloos, en ontbeerden datgene wat je doet vermoeden dat de potentiële auteur het tegen jou persoonlijk heeft en niet tegen zomaar een van de honderden agenten van wie je de naam en het adres op Literary Market Place kunt vinden. Sommige waren te lang en bevatten te veel onnodige details. Maar de brief van Richard Flynn viel in geen van beide categorieën. Hij was beknopt, goed geschreven en bovenal sprak er menselijke warmte uit. Hij zei niet dat ik de enige was met wie hij contact had opgenomen, maar ik wist bijna zeker, zonder dat ik kon zeggen waarom, dat dit het geval was. Om een of andere reden achtte hij het niet gepast om in het korte berichtje aan te geven waarom hij mij had uitgekozen.

Ik hoopte dat het manuscript me even goed zou bevallen als de begeleidende brief en dat ik de man die hem had gestuurd, op wie ik op een of andere bijna onverklaarbare wijze al stiekem gesteld was geraakt, een positief antwoord kon geven.

Ik legde de andere manuscripten die ik had willen doornemen opzij, zette wat koffie, nestelde me op de bank in de woonkamer en begon het fragment te lezen.

Op de hoogte

Ontvang het laatste nieuws via onze nieuwsbrief