In opdracht van Te Gek!? schreef Margot Vanderstraeten een verhaal rond het thema ‘signaalherkenning’ bij psychische problemen. Ze koos voor anorexia. Tijdschrift Visie ging in gesprek met Vanderstraeten en vroeg haar naar de oorsprong van haar schrijverschap en nieuwste boek Het zusje van de buurvrouw.

Margot Vanderstraeten onderstreept het belang van praten over gevoelens en heeft geen schroom bepaalde problemen voor te leggen aan een psycholoog. Dat in haar omgeving het thema geestelijke gezondheid geen taboe is, is deels te wijten aan een zus en broer die respectievelijk psycholoog en pedagoog zijn. Ze beseft echter dat ze zich in een geprivilegieerde positie bevindt.

”De maatschappij is […] veeleisend en wil dat alle negatieve gevoelens weggevaagd worden. Maar ongelukkig zijn maakt deel uit van het leven. Het is ook moeilijk om toe te geven dat iets niet gaat zoals je zou willen. Ik denk dat dit voor vrouwen makkelijker is dan voor mannen.”

Voor haar nieuwste boek verdiepte Vanderstraeten zich ook in de leefwereld van enkele anorexiapatiënten. Ze maakte daarbij de volgende observatie:

”Het viel me op dat ze veel minder bezig zijn met hun uiterlijk of met schoonheid dan ik dacht. Uiteraard voelen zij haat tegenover zichzelf en hun lichaam. Maar die zelfhaat heeft een dieperliggende oorzaak. Anorexia is een symptoom. Je moet proberen te achterhalen welke problemen aan de basis liggen.’’

Hoewel geestelijke gezondheid in haar eigen omgeving geen taboe is dat jammer genoeg nog lang niet het geval voor de huidige maatschappij.

”[Maar] net door de verschillen te durven benoemen, probeer ik het taboe te doorbreken. Ik hoop dat mijn boek hier en daar een debat op gang brengt. Want iedereen heeft baat bij een betere gezondheidszorg.’’

Het benoemen van verschillen en aankaarten van diversiteit is volgens haar de sleutel.

‘’Uiteindelijk is de mens een universeel wezen. Allemaal willen we het beste voor onze kinderen, een beter leefmilieu en vrede. Allemaal zijn we bang voor het anderszijn. Maar we kunnen veel van elkaar leren. De vriendelijkheid en warmte in de moslimcultuur bijvoorbeeld is in onze westerse maatschappij haast zoek. Laat ons dus niet in aparte werelden blijven vertoeven, maar bruggen bouwen.’’

Lees hier het volledige interview in Visie p.15.

Over Het zusje van de buurvrouw:
Louis en Zaida zijn buren. Hoewel beide twintigers al meer dan een jaar naast elkaar wonen, hebben ze geen contact. Tot een lekkende waterleiding daar verandering in brengt. De tongen komen los, maar over hun privéeven zijn ze beiden erg gesloten. Zaida, die Marokkaanse roots heeft, zwijgt nadrukkelijk over haar familie, Louis, die homo is, praat liever over eten. Wanneer Zaida halsoverkop naar het buitenland vertrekt, laat ze Louis achter met een koekjesdoos vol herinneringen aan haar overleden zusje Nadja. Hij duikt in de vele grote en kleine gevechten die ze voerde: binnen haar familie, tegen de vooroordelen, maar vooral ook tegen zichzelf.

Lees méér van Standaard Uitgeverij