Dalilla Hermans schreef in 2014 een open brief over racisme die viraal ging, sindsdien verdiept ze zich in het thema en is ze een veelgevraagd spreker en opiniemaker als het gaat over racisme, identiteit en gelijke kansen. In Brief aan Cooper en de wereld richt ze zich tot haar oudste zoon en vertelt ze op een beklijvende manier haar levensverhaal, hoe ze werd geadopteerd uit Rwanda toen ze twee was en over de manier waarop ‘kleur’ haar leven meer bepaald dan ze lief is. Het boek verschijnt op 19 mei bij Manteau. Hier lees je al een fragment.

1.

Mijn leven is ondersteboven gekeerd toen je geboren werd, en mijn wereld is in één klap opengetrokken. Ik ben altijd geïnteresseerd geweest in wat er om mij heen gebeurde. In waar de maatschappij waarin we leven naartoe gaat. Maar voordat er sprake was van jou, was ik een toeschouwer. Ik keek naar wereldgebeurtenissen en naar politiek en samenleving van een afstandje. Ik kon me opwinden over onrecht en over ongelijkheid, maar ik wist nog niet wat ik moest aanvangen met het onbestemde gevoel dat het nieuws me gaf. Ik geloofde nog niet dat ik ook actie kon ondernemen, of kon proberen dingen te veranderen. En eerlijk gezegd wilde ik dat ook niet. Ik vond het prima om te roepen aan de zijlijn, en om zeker niet te lang of te diep stil te staan bij de problemen waar we allemaal mee kampen. Er waren feestjes te bezoeken of te geven, er waren cafeetjes waarvan de omzet ongetwijfeld zou kelderen zonder mijn aanwezigheid. En er was een doosje in het binnenste van mijn ziel dat beter potdicht bleef. Een doosje dat propvol verhalen zat, die schreeuwden dat ze verteld wilden worden. Verhalen die drongen en klopten en morrelden aan het slot op het deksel van het doosje. Ik vertrouwde ze niet, die verhalen en herinneringen. Ik wist dat ze er waren, maar als ik ze losliet, kwam alles op losse schroeven te staan.

2.

Het heeft even geduurd voordat ik klaar was ze op een rijtje te zetten. Het heeft even geduurd voordat ik besliste dat het belangrijk was voor jou, en voor iedereen die in onze maatschappij opgroeit dat sommige verhalen verteld worden. Wij hebben een kleurtje. Ik ben ebbenhoutzwart en jij en je zusjes zijn prachtig honingbruin. Dat maakt ons deels tot wie we zijn.

3.

Ik zal jullie in tien verhalen proberen te vertellen wat er in dat geheime doosje met herinneringen zat. Ik richt het aan jou, omdat je de oudste bent, mijn eerstgeborene. Dat is een verantwoordelijkheid die je draagt voor je zusje en de baby die komt. Je draagt de fakkel, en dat zal niet altijd even gemakkelijk zijn. Ik wil je meenemen in mijn levensverhaal, zodat je je eigen verhaal beter zult snappen en zult kunnen plaatsen. Ik wil met de wereld delen wat het doet met een mens, opgroeien in een zee van wit als een wolkje bruin. Ik schrijf deze verhalen voor jou en voor mezelf. Voor de samenleving en voor mijn zoon. Want jij, koning van de wereld, verdient het allerbeste, de mooiste maatschappij die we kunnen zijn. En ik wil niet dat jij leeft met doosjes en deksels en slotjes op je hart. Ik wil dat dat mooie grote hart van jou kan kloppen en zwellen en de wereld aankan.

Op 24 mei stellen we Brief aan Cooper en de wereld voor in HetPaleis. En jij kan er bij zijn. Meer info vind je hier.

Lees méér van Standaard Uitgeverij