nieuws

Brenda Froyen: Dat je mag leven, niet alleen tussen de lijnen van dit boek

There exists a emphasis that individuals most likely frequently will discuss inside a couple of handful of number of quantity of webpages despite the fact that a lot more, certainly unquestionably surely, may be pointed outstated described spoken about also it alsofurthermore it might possess a great argumentative advantage within it. To help this kind of thesis write my essay declaration will require plenty of function, nevertheless, consequently we have to be when we restricted the conversation to among how two specific professional colleges possess a need to work incompatible one another each other one another.

Van 10 tot 16 oktober gaat de Week van de Geestelijke Gezondheid door, met als thema ‘Horen, zien en praten. Want praten maakt het verschil’. Naar aanleiding hiervan schrijft Brenda Froyen, auteur van Kortsluiting in mijn hoofd en Uitgedokterd, deze blogpost.

Boeken zijn soms opgedragen aan iemand. Dat staat dan in kleine lettertjes op de linkerpagina,
bij het colofon. Het maakt me steeds nieuwsgierig. Wie de mens is achter dat initiaal, achter die naam. Wat het verhaal is.

Mijn tante kampt al jaren met zware depressies, werd meermaals opgenomen. Dat wil ze nu niet me
er. Ze is uitbehandeld, uitgedokterd. Drie jaar geleden startte ze de procedure om euthanasie aan te vragen omwille van psychisch lijden. Enkele weken geleden kreeg ik via mijn moeder te horen dat de datum waarop de euthanasie zou worden uitgevoerd vast lag. Ik schreef haar een brief.

 

Lieve tante

Wat is het moeilijk woorden te vinden waar woorden eigenlijk te kort schieten. Het nieuws dat mama me vertelde kwam heel hard aan. We hebben niet veel contact maar via mama volg ik de verhalen over de ups maar vooral de downs die steeds meer de overhand nemen. Jouw verhaal raakt me heel erg, om zoveel verschillende redenen. Omdat je mijn tante bent – in mijn psychose dacht ik zelfs dat je m’n moeder was -, omdat je een lotgenote bent – is dat wat me ook te wachten staat?, maar ook omdat dit in mijn ogen een falen van de geestelijke gezondheidszorg is. Dat ze je niet kunnen helpen, soms helemaal niet helpen en soms zelfs zaken erger maken. In mijn volgende boek ‘Uitgedokterd’ vertel ik hoe het beter kan. Ik draag het boek aan je op, lieve tante. Aan de vrouw die ik me steeds zal herinneren als die vrolijke spring in ’t veld met haar kort kopje en haar rinkelende lange oorbellen. Ik begrijp je beslissing – dat je zo niet meer verder wilt, dat dit geen leven is. Ik zou je zo graag willen zeggen dat er nog hoop is, dat het goed komt, maar wie al zo lang wacht, is ook het wachten moe.

Ik laat je leven, mijn lieve tante, tussen de lijnen van dit boek, in woorden, in uitroeptekens!

Bedankt om zo lang te vechten. Wat ben je een sterke vrouw.

Heel veel liefs, je nichtje.

De datum waarop de euthanasie gepland was is verstreken. Ze leeft nog, gelukkig maar, al is het nog steeds overleven.  Vaak wordt gezegd dat uitstel afstel is. En dat hoop ik.
Ik hoop dat mijn boek iets mag veranderen. Dat we steeds opnieuw op zoek blijven gaan naar manieren om mensen te helpen die het psychisch moeilijk hebben.

Omdat opgeven geen optie is. Omdat er levens mee gemoeid zijn. Er zijn drie zelfmoorden per dag in België. Dat zijn meer dan 1000 doden per jaar. Ik denk dat er genoeg op het spel staat om elke dag opnieuw te proberen de geestelijke gezondheidszorg te verbeteren. Omdat uitstel afstel is, en dat ook zo, voor mijn tante, moet blijven.

Brenda

Op de hoogte

Ontvang het laatste nieuws via onze nieuwsbrief