Howard Flynn, Bruno Brazil, Bob Morane, Marshall Blueberry, Ramiro, Bruce J. Hawker en XIII. Tussen deze bekende striphelden van de legendarische Belgische stripauteur William Vance speelde de westernheld Ringo misschien een bescheiden rol. Toch kreeg Ringo terecht de status van cultheld. Ringo’s avonturen kenmerkten zich immers niet alleen door de grootsheid van Vances decors en personages, maar ook door de zeer menselijke kant van de held, begeleider van de postkoetsen van het transportbedrijf Wells Fargo.

Het is dan ook logisch dat de redactie van uitgeverij Le Lombard op het idee kwam om de held een nieuw leven te gunnen. En wat voor een. Roman Surzhenko, bekend als dé grafische opvolger van Rosiński binnen het Thorgal-universum, en scenarist Eric Corbeyran – onder andere van de reeksen IJzeltje, Vinefera, Château Bordeaux, De zang van de vampiers … – werden aangetrokken om alvast een tweeluik uit te werken. Het eerste album Devil’s gate legt de lat meteen hoog. Hierin moet Ringo op zoek naar zijn gekidnapte verloofde en die zoektocht gaat van kwaad naar erger.

Een interview drong zich op.

William Vance

Beste Eric, je hebt al een zeer rijk oeuvre opgebouwd. Werk je anders als je een scenario schrijft met een ‘klassieke’ held?

Ik schrijf zoals ik adem en ik adem altijd op dezelfde manier. Ik benader elk onderwerp met dezelfde honger, dezelfde zin, hetzelfde enthousiasme. Anders kan ik net zo goed iets anders gaan doen of met mijn duimen gaan draaien. Als het niet om een eigen creatie gaat, maar om een herneming (of een reboot of een wedergeboorte, noem het zoals je wilt), let ik er vooral op dat ik het oorspronkelijke materiaal respecteer. Dat is voor mij van essentieel belang. Als je alles wilt veranderen, alles op zijn kop wilt zetten of het tegenovergestelde wilt doen … wat heeft het dan voor zin een bestaand personage over te nemen? Dan kun je net zo goed iets anders creëren of op een nieuwe basis beginnen. Pak je een personage aan dat al een leven vóór jou had, dan moet je ook respect hebben voor de lezers die het personage waardeerden zoals het was. Het is een evenwichtsoefening. En wat er ook gebeurt, wat je ook doet, welke keuzes je ook maakt, men ligt op de loer (lacht).

Welke elementen uit de originele stripreeks Ringo wou je behouden?

Het personage Ray Ringo past in een tijdsgeest die William Vance vanaf het begin heeft vastgelegd. In overleg met Eric Vance, de zoon van William met wie ik veel contact heb, probeer ik me daaraan te houden. Mijn doel is echter om de periodes in het leven van Ringo die William heeft opengelaten, te verkennen. Nu de ‘tijdens’ is vastgelegd in de albums die de lezers goed kennen, ga ik de ‘voordien’ en ‘nadien’ bekijken. Om een voorbeeld te geven: in De eed van Gettysburg is Ringo luitenant in het Noordelijke leger en speelt het verhaal zich af in 1863. Ik ben van plan een verhaal te schrijven dat laat zien hoe en waarom Ray ervoor koos om zich in de burgeroorlog te mengen. Nog een voorbeeld: de Amerikaanse Burgeroorlog eindigt in 1865 en Goud voor Santa Fe speelt zich af in 1867. Wat is er in de tussentijd gebeurd? Wat heeft Ringo in die twee jaar gedaan? Waarom is hij weer bij Wells Fargo gaan werken? Ook dat is een mooie aanleiding voor een nieuw verhaal. Zo wil ik beetje bij beetje de hiaten in de tijd opvullen en Ray Ringo een mooie tijdsevolutie geven. Als het publiek ons volgt, kunnen we een prachtige saga creëren.

Respect

En welke eigen elementen wou je toevoegen?

William en ik behoren niet tot dezelfde generatie. In zijn tijd hadden auteurs alle vrijheid om sublieme epen te creëren in verschillende stijlen, omdat zij tot de generatie behoorden die alles heeft uitgevonden. Alles was mogelijk. De mogelijkheden waren eindeloos. Dat voorrecht heb ik niet gekend. Ik heb altijd respect en bewondering gehad voor de auteurs van klassieke stripverhalen, zoals Charlier, Greg, Lecureux, Giraud, Vance, Van Hamme en anderen. Ik wilde in hun voetsporen treden. Toen ik begon (in het begin van de jaren negentig), zat het landschap al behoorlijk vol. Alles was al behandeld. Het was moeilijker om een stijl, een serie, een personage of een merk te introduceren. Om jouw vraag te beantwoorden: ik denk dat wat mij onderscheidt van William in Ringo vooral de vertelstijl is. Hoewel die bewust klassiek blijft, probeert ze het verhaal dynamischer te maken. Dat is mijn kleine bijdrage.

Hoe zou je Ray Ringo eigenlijk omschrijven?

Ringo is een man van zijn tijd. Hij heeft een echte baan, hij is werknemer bij Wells Fargo (vandaag uitgegroeid tot een van de vier Amerikaanse grootbanken, nvdr). En hij doet zijn werk zo goed mogelijk. Hij is geen eenzame ruiter. We hebben hier niet te maken met de belichaming van een mythe of het soort schemerige personages dat bijvoorbeeld door Clint Eastwood wordt neergezet. Let wel, dit is helemaal geen kritiek, maar met Ringo hebben we te maken met een personage dat diep geworteld is in zijn tijd. Hij lijkt op iedereen. Maar hoe gewoon hij ook is, hij wordt ook gekenmerkt door zijn lef en moed. Als hij besluit een zaak aan te pakken, gaat hij door tot het einde. Niets houdt hem tegen. Hij heeft iets bewonderenswaardigs omdat hij juist wordt neergezet als een doorsneepersoon en niet als iemand die alles al heeft gezien en meegemaakt en een kei is met een revolver of een lasso.

Talent, vakmanschap en ervaring

Jerry is een ander fascinerend personage in jouw album.

Jerry is de ideale bijrol, met een echte achtergrond, een echt trauma. Zijn vader was verre van de ideale vader en je voelt dat hij op zoek is naar een vaderfiguur. Zal hij die vinden bij Ringo? We zullen zien. Hij is in ieder geval erg jong, maar je voelt dat hij het potentieel heeft om in de loop van het verhaal aan belang te winnen. Ik vind dit personage erg leuk.

Voor Ray Ringo werk je voor het eerst samen met Roman Surzhenko. Hoe verliep die samenwerking?

Roman is een uitzonderlijke tekenaar en bovendien een geweldige mens. Het is heel prettig om met hem te werken. We kenden elkaar niet, hadden elkaar nog nooit ontmoet, maar we konden meteen heel goed met elkaar overweg. Het gaat heel natuurlijk tussen ons. Roman werkt snel en gaat recht op zijn doel af. De pagina’s vliegen voorbij. In die zin vullen onze twee benaderingen elkaar perfect aan. En hij weet te interpreteren zonder te verraden, dat is belangrijk. Bovendien draagt hij veel bij aan het ritme van het verhaal dankzij zijn gevoel voor visuele vertelkunst. Het is heel prettig om te werken met kunstenaars die zoveel talent, vakmanschap en ervaring hebben als hij.

De menselijke komedie

Het westerngenre beleeft een renaissance in de stripwereld. Wat maakt dit genre volgens jou zo sterk?

Ik weet het niet. Ik stel dat soort vragen nooit. Wat trendy is, wat niet trendy is, wat trendy zal worden, dat gaat allemaal aan mij voorbij zonder dat het me raakt. Die overpeinzingen laat ik over aan uitgevers, exegeten en critici. Ik ben een instinctief persoon. Als ik een onderwerp leuk vind, ga ik ervoor. Ik vraag me niet af of het trendy is. Voor mij is de western verbonden met mijn kindertijd, met de herinnering aan de stripverhalen die ik las en de films die ik op televisie bekeek. Tegenwoordig beschouw ik het genre als een groot theaterpodium met een uiterst sober decor waar alle grote thema’s aan bod kunnen komen: wraak, destructie, achtervolging, rivaliteit, waanzin, verlossing, haat, opoffering, enzovoort. Het is een ideaal kader om verhalen te vertellen, een vervlogen tijdperk dat plaats biedt aan alle figuren uit de menselijke komedie. We zullen er nooit helemaal klaar mee zijn.