nieuws

‘De vakantie’ van Caroline Hulse

Twee exen, hun dochter, én hun nieuwe partners. Wat kan er misgaan?

Claire en Matt zijn niet meer bij elkaar, maar willen voor hun dochter Scarlett een ‘normale’ kerst in het Happy Forest-vakantiepark. Claire komt met haar vriend Patrick. Matt brengt Alex mee. Scarlett heeft haar denkbeeldige vriend Posey. Een reuzenkonijn. Voor ze het weten is hun vakantie veranderd in een tijdbom die eindigt waar het verhaal van deze roman begint: met een paniekerige oproep aan de politie.

Lees hier de eerste pagina’s van De vakantie van Caroline Hulse!


Uit de brochure van het Happy Forest:
Het Happy Forest-vakantiepark is de ideale plek om te ontspannen. Open de deuren naar het terras van uw volledig uitgeruste vakantiewoning en adem de frisse lucht in. Vergeet de stress en de hectiek van het dagelijks leven. Met één druk op de knop boekt u de perfecte trip voor uw geliefden. Hier, in het Happy Forest-vakantiepark, creëert u herinneringen die u voor altijd bij zullen blijven.


De dag voor kerst, 14.06 uur

Telefoniste: Alarmcentrale, waarmee kan ik u helpen?
Vrouw: Hij is neergeschoten. Alstublieft, help. Er moet een ambulance komen naar het Happy Forest-vakantiepark.
Telefoniste: Bent u in gevaar?
Vrouw: Alstublieft, kom snel. We zijn op de schietbaan bij de grot van de Kerstman, tegenover de rookruimte van de elfen.
Telefoniste: Ik moet weten of u nu in gevaar bent.
Vrouw: Ik ben niet in gevaar, maar er moet een ambulance komen. Hij is neergeschoten. Het was een ongeluk.
Telefoniste: Er is hulp onderweg. Ik moet u een paar vragen stellen, maar daardoor wordt de hulp niet vertraagd, oké?
Vrouw: Zeg dat ze moeten opschieten. Er is zoveel bloed.
Telefoniste: Oké, u zegt dat hij is neergeschoten. Waarmee dan? En wat ziet u?
Vrouw: Een pijl. Van een pijl-en-boog.
Telefoniste: Wat is uw naam?
Vrouw: Alex.
Telefoniste: Oké, Alex. Is hij bij bewustzijn?
Vrouw: Ja. En nee.
Telefoniste: Ademt hij?
Vrouw: Ja, nog wel. Alstublieft, kom snel.
Telefoniste: Zoals ik al zei, terwijl wij met elkaar praten zijn ze met zwaailicht en sirene onderweg, oké? (Wind- en achtergrondgeluiden worden plotseling afgebroken.)
Telefoniste: Wanneer is dit gebeurd?
Hallo?
Lijkt hij volledig bij en alert te zijn, Alex?
Hallo?
Hallo?
Ben je daar nog? Alex, ben je daar nog?

1

Matt wist al maanden van het uitstapje voor hij er iets over zei.
Matt wist al maanden van het uitstapje voor hij er iets over zei.

Hij hield niet bewust dingen achter voor Alex, maar hij pakte gecompliceerde zaken gewoon net zo aan als zijn post.

Als er brieven op de mat vielen, dan stapte hij eroverheen, en als ze niet langer genegeerd konden worden, dan propte hij ze in elk willekeurig hoekje. Naast het fornuis, op de boekenplank, de brieven kwamen op elk makkelijk bereikbaar en verscholen plekje terecht en – heel belangrijk – er zat geen enkel systeem in.

Op die manier wist Matt elk gevoel van urgentie te vermijden en als de afzender hem opnieuw probeerde te bereiken, dan leek hij (en wás hij ook echt, besefte Alex na verloop van tijd) oprecht verbaasd dat het probleem zich niet vanzelf had opgelost.

Binnen een paar weken nadat Matt bij haar was ingetrokken, vond Alex stapels enveloppen op plekken in haar huis waar voorheen nooit stapels waren geweest. Nadat ze een paar keer brieven had geplukt uit wat ooit – en toen niet op waarde geschatte – lege hoekjes waren geweest, had ze ze op een middag allemaal verzameld. Ze legde ze als een spoor van Hans en Grietje van de voordeur naar de keukentafel.

Matt kwam naar haar toe in de slaapkamer met alle brieven in zijn armen. ‘Is deze post allemaal van mij, Al? Echt waar?’

‘Ik dacht dat ik alle brieven beter op één plek kon leggen. Om het je makkelijker te maken.’

Matt haalde zijn schouders op en de brieven bewogen mee omhoog. ‘Ik snap de zin niet van post. Wie denken ze nou dat er tegenwoordig nog post leest?’

Weken later zaten de hoekjes weer vol.

De avond dat Matt haar vertelde over het uitstapje had Alex een hartige taart gebakken, helemaal geïmproviseerd. Behalve de bodem. Alex had niet veel geduld. Ook nu ze zevenendertig was had ze nog steeds het gevoel dat het heel bijzonder was als ze een echte maaltijd klaarmaakte: dat ze eigenlijk een prijs verdiende omdat ze niet alleen maar melk over muesli goot.

Ze stond na het eten af te wassen toen Matt naar haar toe kwam. Hij aarzelde in de deuropening alsof hij in een opwelling had besloten naar beneden te komen maar nog niet wist of hij zou blijven.

‘Eh, zeg. Weet je nog dat ik je heb verteld over Claires idee voor kerst?’
‘Eh, zeg. Weet je nog dat ik je heb verteld over Claires idee voor kerst?’

Alex keek om. ‘Nee.’

Hij sperde zijn ogen open. ‘Heb ik er echt niks over gezegd?’

‘Absoluut niet.’

Matt blies zijn donkere haar uit zijn ogen zoals hij twintig keer per dag deed. Zijn haargrens was indrukwekkend jeugdig voor een man van achtendertig en Alex verdacht hem er eigenlijk van dat hij de gewoonte had aangenomen om er de aandacht op te vestigen. Misschien wel, misschien niet. Alex wilde het ooit nog eens vragen aan iemand die hem al langer kende. Niet dat het er iets toe deed, maar Alex was wetenschapper. Als ze eenmaal een hypothese had bedacht, dan wilde ze die toetsen. Ze hield van heldere feiten, afgebakend.

‘God, ik ben een oen, Al.’

Alex tuurde naar het glas in haar hand om te controleren of er nog zeep aan zat, dus ze hoefde niet te antwoorden.

Matt bleef in de deuropening achter haar staan maar hij stak een hand uit om over haar arm te strijken. ‘Ik denk dat ik niet wist hoe ik het aan moest kaarten. Ik dacht dat je kwaad zou worden.’

Bij de naadloze overgang van ‘Ik dacht dat ik het wel gezegd had’ naar ‘Ik wist niet hoe ik het aan moest kaarten’ trok Alex haar rubberhandschoenen uit en mikte ze op het afdruiprek. Ze draaide zich om naar Matt. ‘Ga ik kwaad worden?’

Matt gebaarde dat ze een stap naar voren moest komen. Hij sloeg zijn armen om haar middel. ‘Begrijpelijk kwaad, natuurlijk.’ Hij drukte een kus op haar voorhoofd. ‘Absoluut begrijpelijk kwaad. Niet uitzinnig psychotisch kwaad.’

Dit klonk niet goed. ‘Ga verder.’

‘Je weet dat ik nooit meer kerst heb gevierd met Scarlett sinds Claire en ik uit elkaar zijn.’

Alex knikte. ‘Komt Scarlett dit jaar bij ons? Dat zou ik leuk vinden.’

‘Nee, eh… Claire wil dat we samen een weekend op stap gaan.’

Alex moest dit een seconde tot zich door laten dringen. ‘Sámen?’

‘Samen. Wij allemaal. Jij en ik. Zij en Patrick. Met Scarlett als eregast.’
‘Samen. Wij allemaal. Jij en ik. Zij en Patrick. Met Scarlett als eregast.’

Alex staarde Matt aan. Ze gebaarde naar de keukentafel. Dit was niet een gesprek dat ze wilde voeren met iemand die in een deuropening stond. Ze wilde dit gesprek helemaal niet voeren, maar als het dan toch moest, dan zou het zijn met iemand die ook echt in dezelfde ruimte was als zij.

‘In het Happy Forest-vakantiepark in North Yorkshire.’ Matt leunde op de rugleuning van een stoel met zijn handpalmen naar beneden, alsof hij te opgewonden was om te gaan zitten. ‘Ze pakken daar ongelooflijk uit met kerst, overal een magische sfeer. Verlichte rendieren en nepsneeuw. De elfen van de Kerstman zwerven door het bos en zingen kerstliedjes.’

Alex wierp een blik op het wijnrek, maar ze dwong zichzelf een andere kant op te kijken. Ze weigerde zich te ergeren. Ergernis leidde tot irrationeel gedrag en irrationeel gedrag was een persoonlijke en professionele misser.

Ze liet zich op een keukenstoel zakken. Hij kraakte. ‘Aanstaande kerst? Je bedoelt kerst over een máánd?’

Matt viel op de stoel naast die van Alex neer. Hij leunde naar voren, pakte een van haar in huissokken gestoken voeten en legde hem op zijn knie. ‘We hebben het er al eerder over gehad, toch?’ Hij streelde haar voet. ‘Hoe fantastisch het zou zijn voor Scarlett om kerst te vieren met zowel Claire als mij.’

‘Maar niet zó. Niet alsof we het echt gingen doen.’

Matt keek neer op haar voet. ‘Maar op welke manier dan?’

‘We waren gewoon heel voldaan over hoe volwassen en redelijk we zijn. Het was geen serieus gesprek.’

‘Voor mij wel.’

Alex voelde zich week worden. Lieve Matt, die dacht dat dit een goed idee was. Die twee jaar voor hij veertig werd, had geaccepteerd dat hij nooit een wereldberoemde dj zou worden. Die onlangs weer een skateboard had gekocht, die van plan was een halfpipe te bouwen in de tuin, een idee waar ze zelfs niet tegen geprotesteerd had, omdat ze wist dat hij er nooit aan toe zou komen. Die dacht dat dit gesprek makkelijker zou worden door het strelen van haar voet.

Alex keek omlaag. ‘Of misschien bedoelden we dat we samen een keer gingen eten. Ik weet zeker dat niemand een vakantie bedoelde.’ Ze tikte met een vingernagel tegen een andere. ‘Claire denkt toch zeker niet dat dat een goed idee is? Ze is een verstandige vrouw.’

‘Ze zegt dat we het allemaal prima met elkaar kunnen vinden. Ze mag je graag.’’
‘Ze zegt dat we het allemaal prima met elkaar kunnen vinden. Ze mag je graag.’

‘Ik mag haar ook graag,’ zei Alex snel. Ze probeerde deze woorden zo mogelijk altijd als eerste te zeggen. ‘Heb je tegen haar gezegd dat ik ermee instemde?’

Matt leek zich sterk op haar voet te concentreren. Hij boog zijn hoofd voorover, zijn haar volgde.

Gordijnen, dacht Alex. Zo noemden ze die haarstijl aan het begin van de jaren negentig. Toen hij werd gedragen door mensen die er qua leeftijd en tijdperk beter bij pasten.

‘Ik dacht dat ik het had verteld, het spijt me. Maar we kunnen nog een excuus bedenken. Te druk op het werk. Familieproblemen.’ Matt keek vragend op. ‘Een overleden grootouder?’

‘Ik probeer te begrijpen of je haar verteld hebt dat ik ermee instemde.

Matts glimlach zei oeps.

‘Wat vindt Patrick ervan dat hij met kerst niet in Nottingham is? Wil hij niet bij zijn eigen kinderen in de buurt zijn?

‘Dat zijn tieners. Claire zei dat ze hem toch nooit willen zien.’

Alex haalde diep adem. ‘Juist. Is de reservering al gemaakt?’

‘Ik weet zeker dat we wel geld terug kunnen krijgen. Maar je kent Claire, ze is zo goed in organiseren. Zodra ze een idee in haar hoofd heeft, is het al gebeurd.’ Matt schudde toegeeflijk zijn hoofd. ‘Ze heeft waarschijnlijk haar koffer al gepakt.’

Alex perste haar lippen op elkaar. ‘Doen andere mensen dit ook? Op vakantie gaan met hun exen en hun nieuwe partners?’

Matt haalde zijn schouders op. ‘Doet dat er iets toe?’

‘Als we nu afzeggen, ben ik de spelbreker.’

‘Ik ga je er niet aan je haren naartoe slepen, Al.’ Matt tilde haar voet op en zette hem met een klopje op de vloer alsof hij een enthousiast huisdier wegstuurde. ‘Als je echt niet mee wilt, dan gaan we niet.’ Hij wachtte even. ‘Ik wil niet zonder jou gaan; dat zou raar zijn.’

‘Heel raar.’

‘Maar je hebt altijd gezegd dat Claire en jij vriendinnen hadden kunnen zijn als je haar op een andere manier had ontmoet.’
‘Maar je hebt altijd gezegd dat Claire en jij vriendinnen hadden kunnen zijn als je haar op een andere manier had ontmoet.’

Dat klopt, dacht Alex. Dat heb ik gezegd. Maar het was niet eerlijk van Matt om de opmerking nu totaal uit haar context aan te halen. Om echte, serieuze gesprekken te mixen met wollige gesprekken met een roze bril op.

Matt legde zijn handen op tafel. ‘Ik wil gewoon niet weer een kerst missen met Scarlett. Ze is zeven, Al. Ze was vier de laatste keer dat ik erbij was toen ze haar cadeaus uitpakte.’

‘Scarlett komt natuurlijk op de eerste plaats. Maar kan ze niet eens een keer bij ons komen?’

‘Claire is haar moeder. Ik kan Scarlett niet bij haar weghalen met kerst. Dat is niet goed.’

Alex sloot haar ogen. Dat was nou echt Matt, in één onlogische zin. Zo irritant respectvol en galant.

Ze deed haar ogen open en zag de afwas op het aanrecht. Misschien niet altijd zo galant. Maar wat dit soort dingen betrof wel. Dingen die vanavond precies het verkeerde soort leken te zijn.

Alex keek hem onderzoekend aan. ‘Weet je zeker dat je er goed over hebt nagedacht?’

Hij trok zijn mondhoek vragend op. ‘Waar zou ik over moeten nadenken?’

‘O, dat weet ik niet. Er is niets ingewikkelds aan? Helemaal niks? Niets wat misschien wel ongemakkelijk zou kunnen zijn?’

‘Zoals wat?’

Alex keek uit het raam. De buitenlamp in haar tuin knipperde, waardoor de tuin als door een stroboscoop werd uitgelicht.

Flits. Groezelige waslijn. Flits. Roestige tuinstoel met een wiebelpoot. Flits. Tijgerhandpop op het grint, de stof doorweekt en vaal geworden door het vuil, achtergebleven na het bezoek van een vriendin met haar baby.

Alex draaide zich weer om naar Matt. Ze had zich altijd vast voorgenomen haar vriend niet te infantiliseren zoals zoveel van haar vriendinnen deden, die hun partners behandelden als sufferds met twee linkerhanden die figureerden in tv-reclames voor huishoudelijke producten. Maar hij maakte het haar soms niet makkelijk. Ze haatte het als hij haar in deze positie manoeuvreerde: haar veranderde in de vrouw van tv-reclames, haar handen op haar in een schort gehulde heupen terwijl ze hem onderwees over de verschillende merken keukenrol.

Alex leunde naar voren in haar stoel terwijl ze hem aan bleef kijken. ‘Hoe vind jij het écht om de kerst door te brengen met je ex?’

‘Deze dingen zijn alleen ingewikkeld als je ze dat maakt, Al. Het zit allemaal in het hoofd.’

‘Geen sluimerende emotie of wrok?’
‘Geen sluimerende emotie of wrok?’

Matt hield zijn hoofd scheef. ‘Dat geloof ik niet.’

‘Niets, hoe klein ook, dat is verzwegen? Jullie verleden is helemaal leeg en vlekkeloos? De naald staat weer aan het begin van de plaat en alles is rozengeur en maneschijn?’

Matt leunde achterover in zijn stoel.

‘Ik denk vooral aan jou,’ voegde Alex eraan toe. ‘Een heleboel mensen zouden het een moeilijke situatie vinden.’

Ik, dacht ze, ik vind het moeilijk.

Matt zweeg even terwijl hij zichtbaar nadacht. ‘Ik heb geen hekel aan Claire. Ik hou niet van haar en ik haat haar niet,’ zei hij uiteindelijk. ‘Ze is nu gewoon… de moeder van Scarlett. En we moeten een manier vinden om daarmee om te gaan, omdat ze altijd de moeder van Scarlett zal zijn.’

‘Natuurlijk.’ Alex wiebelde met haar been tegen de tafel. ‘En Patrick? Wil je een weekend met hem doorbrengen?’

‘Hij is vast oké.’

Alex leunde naar voren. ‘Hij heeft niet de “antipersoonlijkheid van een zwart gat”?’

‘Dat meende ik niet serieus. Claire houdt van hem en zij had altijd een goede smaak als het op mannen aankwam.’ Matt wierp een blik op Alex’ gezicht en hief toen zijn handen op. ‘Oké, niet vandaag. Sorry, Al. Dat is vandaag niet grappig.’

Hij stond op. ‘Ik laat jou nadenken. Wat je ook beslist, ik weet dat dat het juiste is. Roep maar als je zover bent.’

Hij holde naar boven en liet Alex achter met de afwas.

Op de hoogte

Ontvang het laatste nieuws via onze nieuwsbrief