Een gesprek met scenarist Sophie Guerrive 

De wereld van Robbedoes en Kwabbernoot heeft naast de hoofdreeks (sinds 1938!) al veel moois opgeleverd. De kleine Robbe natuurlijk en de vele prachtige hommage-albums Robbedoes door…, maar ook een uitstekende nevenreeks rond de graaf van Rommelgem bijvoorbeeld.
Het was dus wachten op een eigen reeks van een ander geliefd en boeiend personage, namelijk reporter IJzerlijm. In de hoofdreeks maakte ze immers al haar opwachting in het album De hoorn van de neushoren uit 1955 en ze speelt regelmatig mee in de verhalen, meestal om journalistieke primeurs van haar collega Kwabbernoot af te snoepen. En nu, eindelijk zouden we zeggen, is IJzerlijm het centrale personage in een nieuwe spin-off. 

In Mysterie in Rommelgem wil IJzerlijm even weg uit de drukte van haar job en dagelijks leven en trekt ze naar het platteland van Rommelgem. Ze wil daar de stilte en de schoonheid van de natuur opzoeken. Maar helaas is haar geen rust gegund want al snel wordt ze geconfronteerd met een mysterieuze zaak: in Rommelgem verdwijnen dieren.
De journaliste in haar is natuurlijk nieuwsgierig. Ze gaat op onderzoek en ontmoet al snel twee groeperingen die lijnrecht tegenover elkaar staan en elkaar beschuldigen van de misdaad: de milieuactivisten van Arthur Natuur en de jagers van de GVR, de Groepering voor de Veiligheid van Rommelgem. Wie van hen zit achter de verdwijningen en waarom?
Wat volgt is een leuk avontuur vol intriges en opmerkelijke personages én met gastoptredens van Robbedoes, Kwabbernoot en de graaf van Rommelgem. 
Sophie Guerrive, de huidige scenarist van de hoofdserie, werd aangezocht om de verhalen te schrijven. 

Terug naar de natuur 

Sophie, wie is IJzerlijm in jouw ogen? 

Sophie Guerrive: Ze is een personage dat er een beetje uitspringt. Misschien omdat ze een vrouw is die niet past in de archetypen van het tijdperk waarin ze is gecreëerd, brengt ze een frisse en moderne toets, en een nieuwe impuls in het universum van Robbedoes. Als je een ‘oud’ personage nieuw leven wilt inblazen en er tegelijkertijd iets nieuws van wilt maken, is zij de ideale kandidaat. 

Je laat het verhaal zich afspelen in Rommelgem. Waarom juist daar? 

Ik hou erg van Rommelgem en samen met de uitgever besloten we om daar een verhaal te laten afspelen en die wereld wat uit te breiden. De combinatie van beide is een beetje verrassend, want IJzerlijm is een zeer stedelijk personage, maar het thema sluit aan bij een realiteit van vandaag: de terugkeer naar de natuur en het platteland door een bepaalde generatie. 

In je verhaal staan jagers en milieuactivisten tegenover elkaar. Toch kies je geen partij. Is dat bewust? 

Ja, ik wilde een evenwicht creëren waarin ik een beetje de spot kon drijven met beide partijen zonder iemand te beledigen. Het is iets te gemakkelijk om de ene partij te stigmatiseren en de andere te verheerlijken. Zoals zo vaak zijn er voor- en nadelen aan beide kanten, het zijn twee wereldbeelden die met elkaar in conflict staan en elkaar niet begrijpen.  

Cameo’s 

Heeft de uitgever je gevraagd om Robbedoes, Kwabbernoot en Rommelgem een (kleine) rol te laten spelen in dit avontuur? 

Nee, het was een eigen idee om dit verhaal met de hoofdserie te verbinden.  

Je avontuur speelt zich af na Het geheugen van de toekomst, het 57ste Robbedoes-album van de hoofdreeks. Kunnen we het beschouwen als een soort vervolg? 

IJzerlijm is natuurlijk geen vervanging voor de oorspronkelijke reeks, maar je kunt het verhaal zien als een zijspoor, een alternatief vervolg.  

En misschien wel de belangrijkste vraag ;-). Komen er nog meer avonturen van IJzerlijm, wat we hopen? 

We hebben al drie albums in deze reeks gepland.

---

Stripauteur Elric Dufau heeft al ervaring met de wereld van Robbedoes en Kwabbernoot. Hij tekende het eerste album De Varkensbaai in de nieuwe reeks De avonturen van Robbedoes en Kwabbernoot Classic. Hij vertelde in het weekblad Spirou over IJzerlijm: 

‘Franquin verwees in zijn stripverhalen op subtiele wijze naar de wereld van zijn tijd. In de jaren 1950 maakten vrouwenrechten opmars, vooral in de Belgische samenleving. Vandaar misschien de wens van Franquin om een heldin toe te voegen, ook al wilde uitgever Charles Dupuis in die tijd geen vrouwelijke personages. De creatie van IJzerlijm was dus een manier om op een subtiele manier ongehoorzaam te zijn. 

Om te weten wat Franquin zelf van IJzerlijm vond, kunnen we alleen maar naar enkele aanwijzingen in zijn interviews kijken. Hij vertrouwde auteur Numa Sadoul toe dat hij bij het bedenken van het personage niet van plan was om er een terugkerende heldin van te maken. Later prees hij haar intelligentie, wat doet vermoeden dat hij haar als een positief personage zag. 

Mijn tekenstijl heeft een zeer Franco-Belgische basis, maar mijn vorige album, De Varkensbaai, was een Robbedoes en Kwabbernoot waarin ik grafisch probeerde de lezer visueel in de jaren 1960 te plaatsen. Met IJzerlijm keer ik terug naar mijn natuurlijke stijl, meer klare lijn, met personages die minder cartoonachtig zijn.’