leesfragment

Leesfragment. ‘Boem Boem – Aanslag in Antwerpen’ van Jan Van der Cruysse

Na Bling Bling, de meest bekroonde Nederlandstalige misdaadtrilogie, start een nieuwe reeks. In Boem Boem 1 neemt Jan Van der Cruysse je mee in de wereld van oorlogsmunitie en terreur. Boem Boem is een verhaal in twee delen. Het vervolg op dit spannende eerste deel verschijnt later dit jaar.

“De voormalige woordvoerder van Brussels Airport schrijft met internationale ambitie en maakt die waar door collectieve trauma’s tot een efficiënte thriller te verwerken. Als het tweede deel niet snel volgt, staan we niet in voor de mogelijk explosieve gevolgen.” (Humo)

Wij trakteren je alvast op de eerste pagina’s!

***

Van deelnemers tot supporters en cameraploegen, van bloemenmeisjes tot straatmadelieven, Antwerpse handjes tot designfriet: ’t Stad is klaar om geschiedenis te schrijven.
Vrijdag 13 september 2020 – Antwerpen – Grote Markt
Het organiseren van marathons wordt stilaan een competitie op zich. Liefhebbers met een stevige geldbeugel kunnen hun 42,195 kilometer lopen boven op de Chinese Muur of in een wijde boog om de Kilimanjaro. Wie niet vreest voor overstekend wild kan zelfs gaan lopen door de Australische outback, het Krugerpark of de savanne. En op elk ander spectaculair parcours van Antarctica tot de Kaaimaneilanden.
Toch lokt de marathon van Antwerpen van 2020 het kruim van topatleten en liefhebbers uit de hele wereld. Op de Olympische Spelen van 1920 kwamen 48 lopers aan de start, uit 17 verschillende landen. Vijfendertig van hen haalden de finish. De Finse metselaar Hannes Kolehmainen verpulverde met 2:32:35,8 het bestaande wereldrecord. De Brusselaar Auguste Broos pakte met zijn vierde plaats net naast het brons en naast de geschiedenis.
Voor deze honderdste verjaardag zijn ze met drieduizend, uit 193 landen. Dit wordt zoveel meer dan een marathon. Antwerpen, met grote A, staat voor één dag niet voor overkappingen van de Ring, al dan niet gedempte Zuiderdokken, onmogelijke coalitievormingen, omstreden kermislocaties, witwasoperaties in de diamant, het tracé van bruggen over de Schelde of de strijd met drugsbaronnen. Vandaag alleen maar blije gezichten.
Het mag ook gezegd: het aantal miljoenensteden waarvan ook de burgemeester persoonlijk de marathon uitloopt, valt te tellen op de vingers van één hand. En hoewel sommige politieke tegenstanders misschien stiekem hopen dat hij struikelt in de laatste rechte lijn naar de eindstreep, zijn deelname dwingt respect af.
En feestjes, daar kent de Vlaming wat van. Leeuwenvlaggen met zwarte of met rode klauwen, het alomtegenwoordige rood-witte stadslogo, levensgrote ballonnen die het getal 100 vormen. IJsjes voor wie niet wil toegeven dat de zomer voorbij is, wafels voor wie het toch wat killig vindt. En bovenal, sloten bier. Tientallen opzwepende animaties stuwen de lopers straks naar de finish, er is zoveel vermaak dat het bijna zal voelen alsof ze de hele tijd bergaf lopen.
Maar niet voor hoe deze marathon de geschiedenis zal ingaan. Sommigen zullen zeggen: het was overmoedig om dit te organiseren op een vrijdag de dertiende. Het noodlot tarten. Maar zoiets verdient niemand.Dinsdag 8 juli 1986 – Autobahn 44 – Pechstrook
Dieselwalmen waaien de cabine in wanneer Korneel het portier van de forse truck opentrekt. Moon schuift haar tengere lijf naar het randje van de passagiersstoel en kijkt naar beneden. ‘Wat is er mis?’
Hij kijkt omhoog. Een dertiger met een dunne blonde snor. Ze weet dat er onder de muts met het felblauwe schildje ook een blonde crewcut zit, die ze graag wat langer zou zien. ‘Zijn koplampen zijn uitgevallen. Octaaf zegt dat het de bedrading is. Er is iets doorgebrand. Hij denkt dat hij het in een halfuur kan herstellen, maar ik heb hun het bevel gegeven door te rijden, zowel aan de MAN als de depanneur.’
‘Ga je een truck met zes ton granaten zonder koplampen de snelweg op sturen?’
‘Niemand heeft een boodschap aan brandende koplampen als de zon schijnt. De takelwagen kan vlak achter hem aan rijden met de zwaailichten aan. Dat hebben we al eerder gedaan. Ik wil vooral dat Octaaf met zijn takelwagen bij de staart van de colonne blijft, niet vijftien kilometer achterop bij een verloren schaap.’
‘En hoe komt die zestonner vanavond terug thuis zonder licht?’
Korneel klimt de ladder op, installeert zich naast Moon en trekt met een harde smak het portier dicht. ‘Tegen vier uur zijn ze in Korbach. Bij het treinstation hebben ze alle tijd om aan de koplampen te sleutelen terwijl de granaten in de spoorwagons worden geladen. En desnoods laten ze die truck leeg achter bij het Bahnhof. Daar is bewaking, hij is er veilig. De MAT compagnie stuurt wel een hersteller of ze takelen hem. De chauffeur en de begeleiders brengen we in dat geval wel thuis met deze truck.’
‘Dan hebben we wel een vrachtwagen te weinig voor de zending van morgen.’
‘Hoe eerder we hier weg zijn, hoe liever. Als een dronkaard achterop knalt, zijn we wereldnieuws.

‘Morgen is morgen, en het is wat het is. We kunnen niet toveren en dit lijkt me momenteel de beste keuze. Zolang alles maar in de trein komt, da’s het belangrijkste. We ritselen wel een andere truck bij 10 TPT.’
Moon kijkt naar het verkeer dat langs hen scheert. ‘Hoe eerder we hier weg zijn, hoe liever. Als een dronkaard achterop knalt, zijn we wereldnieuws. Dan rest hier alleen nog een put in het wegdek vijf meter diep en vijftig breed.’
‘Dat valt wel mee. Die dingen zijn veilig verpakt. Zelfs al laat je zo’n kist vallen…’
Moon vist een kauwgum uit haar mond, schiet hem door de openstaande deur naar buiten en pakt een nieuwe. ‘Die oelewappers van transport zijn echt niet te schatten. Het enige wat zij moesten doen, is zorgen dat hun truck in orde is en…’
Korneel gniffelt. ‘Awww, shut up. We kunnen onze tijd beter besteden nu we even alleen zijn.’
‘Wil je…? Nee, nu toch niet!’
‘Weet jij hoe een konijn klaarkomt in zestig seconden?’
Argwanende blik. Ogen zwart als kool die fonkelen van ondeugd. ‘Euh… nee?’
Hij spuwt op zijn vingers. ‘Heb je een minuutje?’
Ze slaat haar vuist keihard op zijn bovenarm. ‘Godver, da’s vulgair, Korneel!’ Haar woorden zeggen nee, maar haar plaagstem zegt ja: ‘Mmm, en dadelijk komt de chauffeur weer aan
boord.’
‘Nog niet direct. Octaaf geeft hem nog wat technische uitleg.
Hij is nog wel even bezig.’
Moon schuift wat van hem weg, maakt tegelijk haar koppelriem en de knoopjes van haar uniformbroek los. Ze gooit haar hoofd in haar nek en sluit de ogen. ‘Kom, hé zeg. Stel je voor dat hij ons betrapt.’
Korneel grinnikt schalks. ‘Die merkt niets daarbeneden. Vertrouw me maar. Een snel handwerkje. Je looft me altijd dat ik daar zo goed in ben. Jij moet er alleen voor zorgen dat die idioot niet aan je gezicht kan zien wat we aan het doen zijn.

***

Op de hoogte

Ontvang het laatste nieuws via onze nieuwsbrief