nieuws

LEESFRAGMENT: de ontknoping van de bloedstollende Boem Boem-reeks van Jan Van der Cruysse

Na zijn bijzonder succesvolle Bling Bling-misdaadtrilogie brengt Jan Van der Cruysse het tweeluik Boem Boem, waarvan het eerste deel, Aanslag in Antwerpen, in 2019 verscheen. Bloedblad in Beringen is de ontknoping van dit bloedstollende verhaal in twee delen.

Hoe verder het onderzoek loopt naar de dodelijke aanslag op de Antwerpse marathon, hoe meer nieuwe vragen en tegenstellingen de politie in de schoot geworpen krijgt. Met de tweede aanslag op een muziekschooltje in het hart van Brussel, wordt de verwarring nog groter…

Dat de terreur verband houdt met de diefstal van een lot handgranaten bij het Belgisch leger in de jaren tachtig is stilaan duidelijk. Maar hoe link je dat met sporen naar ISIS en de Bende van Nijvel?

In Boem Boem 2 zet de gruwel zich verder in een duikcentrum in het Limburgse Beringen. Uiteindelijk werpt een oud dossier over  de verdrinkingsdood van een moslimmeisje een nieuw licht op de zaak. Zullen speurders Hannelore, Alice en Nina de daders snel genoeg vinden om een gigantische aanslag met drones en handgranaten te vermijden?

Lees hier alvast de eerste pagina’s van het boek!

 

Vrijdag 18 september 2020 – Antwerpen – Viking Elektro

Vrijdagochtend is niet het drukste moment van de week. Straks, na het werk, zullen ze in bosjes neerstrijken. Jongeren op zoek naar een nieuwe koptelefoon of een game, koppels die samen een nieuwe vaatwasser of een diepvries komen kiezen. Regelmatig mannen die na het werk nog even binnenwippen om voor hun vrouw een kruimeldief te kopen, of een nieuwe frituurpan of een wafelijzer. Amadou vraagt zich af hoe die aankopen onthaald worden wanneer manlief daarmee thuis verschijnt. Hij zou misschien nog punten scoren als hij voor de verjaardag van zijn moeder zou uitpakken met een nieuwe stofzuiger, maar als hij het bij zijn Sylvana probeerde zou ze de slang rond zijn nek knopen, daar is hij zeker van.

Terwijl hij staat te dagdromen, kijkt hij naar een jonge kerel die met zijn neus tegen de toonkast plakt waar de drones worden tentoongesteld. Hij slentert naar hem toe.

‘Mag ik je helpen met advies?’

De knul gaat snel rechtop staan en lijkt een conversatie te willen vermijden, maar verandert dan blijkbaar van gedachten.

‘Eigenlijk wel. Ik vroeg me af hoeveel gewicht zo’n drone kan oppakken, maar het staat nergens vermeld.’

De knul gaat snel rechtop staan en lijkt een conversatie te willen vermijden, maar verandert dan blijkbaar van gedachten.

‘Daar zijn deze modelletjes niet voor gebouwd’, weet Amadou. ‘Vroeger verkochten we modellen die een flinke camera konden oppakken, maar nu zijn die camera’s vanzelf in de meeste drones ingebouwd. Goede camera’s, trouwens. De modellen die we vandaag verkopen zijn minder robuust, maar ze kunnen best een stootje verdragen. De software is ook beter.’

‘Software?’

‘Om ze te stabiliseren. Vroeger kwam je meteen in de problemen als er wat wind was, maar deze modelletjes hebben correctiesturing. Ik mag hier in de winkel geen demo geven, maar zelfs als je ze een mep geeft blijven ze in de lucht hangen. Heb je een bepaald model in gedachten?’

De jongen aarzelt. ‘Nee. Ik weet er niet veel van, ik ben op zoek naar een goedkoop maar robuust model dat in staat is een stevige zaklantaarn op te tillen.’

‘Hoe zwaar is die?’

‘Met die batterijen toch snel een drie- tot vierhonderd gram.’

Amadou knielt en bekijkt de dozen onder het display. Hij pakt er zelfverzekerd de grootste doos uit. ‘Dit is de Buizerd van Dekkers. Dekkers is nieuw in ons assortiment. Een Nederlands bedrijf, de verschillende types hebben allemaal vogelnamen. Ik hou me in mijn vrije tijd weleens bezig met drones, en die Buizerd is indrukwekkend. Snel, stabiel en een flinke reikwijdte.’

‘Wat bedoel je daarmee?’

‘Je bedient ze met je smartphone. De meeste exemplaren gaan niet zo ver. In principe moet je ze altijd binnen je eigen gezichtsveld houden, en da’s amper een paar honderd meter. Maar de Buizerd heeft een geweldige camera, zelfs met infrarood in het donker. Je kan hem verder laten vliegen dan elk ander dronemodel dat ik ken. Ik denk eigenlijk dat dat zelfs niet mag. Het zou me niets verwonderen als ze binnenkort worden verboden.’

De jongen glimlacht. Hij neemt de doos aan en leest met belangstelling alle technische informatie op de verpakking. ‘Hoeveel kost-ie?’

Als je ze kan programmeren om in formatie te vliegen, kan je ze waarschijnlijk ook programmeren om naar een bepaalde bestemming te vliegen?

‘970 euro. Echt wel een scherpe prijs voor een toestel met deze kwaliteiten. Ook een batterij die het een tijdje blijft uithouden.’

‘Ik zag beelden van drones die in het donker een lichtshow uitvoeren. Honderden tegelijk, in één vlot ballet. Allemaal uitgerust met gekleurde lampjes, precies in hetzelfde ritme.’

‘Daar heb je aparte software voor nodig, die is niet meegeleverd met deze toestellen. Maar het is niet zo ingewikkeld, ik ken een kerel die dat zelf doet. Je kan zulke programma’s vinden op internet. Zelfs gratis. Er zijn ook onlineforums die je verder kunnen helpen. Zelfs filmpjes op YouTube. Weet je wat van programmeren?’

De jongen knikt. ‘Wat ik nog niet weet, kan ik wel leren. Als je ze kan programmeren om in formatie te vliegen, kan je ze waarschijnlijk ook programmeren om naar een bepaalde bestemming te vliegen?’

Amadou denkt even na. ‘Als je zou werken met gps-coördinaten lijkt me dat geen probleem. Heb je al eens aangeklopt bij een club? Er zijn gasten die zich daarmee amuseren. In Nederland is  er een bedrijfje dat lichtshows organiseert met drones. Ze zitten in Utrecht, dacht ik. Ik kan het even voor je googelen als je wil?’

‘Hoeveel stuks hebben jullie in voorraad?’

Amadou knielt opnieuw bij het display. ‘Momenteel nog maar twee, maar ik kan ze bijbestellen. Heb je er meer nodig?’

‘Meer dan twee in elk geval. Duurt dat lang?’

‘Als je ze aankoopt voor een bedrijf, op factuur, kan ik ze voor je bestellen. De leveringstijd zit ergens tussen een en twee weken, denk ik. Kom je even mee naar de kassa, dan zoek ik het voor je uit?’

De jongen geeft de doos terug aan Amadou. ‘Ik kom op dit moment alleen op verkenning. Maar ik kom zeker nog terug. Verkopen jullie ook wildcamera’s?’

‘Wildcamera’s?’

‘Van die automatische camera’s die je kan vastmaken aan een boom om dieren te filmen…’

Ik kom op dit moment alleen op verkenning. Maar ik kom zeker nog terug.

‘Ik denk het wel, maar je moet even navragen bij mijn collega’s van de afdeling fotografie, daar in de hoek linksachter.’

‘Fijn, bedankt!’

Nog voor Amadou de kans krijgt om wat te zeggen, wordt hij aangesproken door een wat suffige oudere man. ‘Ik ben op zoek naar een nieuwe strijkplank…’

‘Voor uzelf of wordt het een cadeautje?’

 

Vrijdag 26 oktober 2018 – Strand Blankenberge – Nordic Halloween Concert

Wie meent dat oktober aan de kust geen stralende weekends te bieden heeft, verdient het niet om erbij te zijn. Na een zonovergoten dag is het hele strand volgelopen voor het avondconcert. Een schitterende affiche, niet het minst door de aanwezigheid van Blizzzard Boy om het feest naar de kleine uurtjes te leiden. Een lichtspektakel dat respect afdwingt, en enkele sponsors die het onderste uit de kan halen voor deze allerlaatste strandfuif van het seizoen.

Uma zit op de schouders van een stevig gebouwde Nederlander die net als zij een pint te veel opheeft. Ze steekt een eind boven de massa uit. Ze wiegt haar opgestoken armen met de andere concertgangers heen en weer en laat zich opslorpen door de elektronische beat. Ze roept iets onverstaanbaars naar Džana, die naast de Nederlander ongelovig omhoog staat te kijken.

Džana is niet de enige die haar vriendin met de weelderige blonde krullen in het vizier heeft. Uma’s strakke T-shirt meldt: ‘Ik had er zelf ook meer van verwacht’, maar aan de wensen van veel aanwezigen lijkt de inhoud ruimschoots te voldoen.

Uma giert luidkeels wanneer de Nederlander haar bij de heupen vat en een zetje geeft. ‘Crowdsurfiiiiiiiing!’

Meteen komt ze terecht op tientallen uitgestoken handen die haar vooruitduwen boven de hoofden en schouders van de dansende massa.

Meteen komt ze terecht op tientallen uitgestoken handen die haar vooruitduwen boven de hoofden en schouders van de dansende massa. Ze ligt plat op haar rug en laat zich op de joelende massa in de richting van het podium drijven, alsof ze meerijdt op de overslaande witte koppen van de branding.

Uma raakt al spoedig uit het zicht in de drukke menigte. Džana maakt kleine sprongen en kijkt reikhalzend in de richting van de main stage om een glimp van haar knettergekke vriendin op te vangen. Dan ziet ze de rode beha van Uma hoog in de lucht schieten. Hij wordt door iemand opgevangen en meteen weer gelanceerd in een andere richting. Uma zelf is nergens te zien. De tengere Džana probeert zich door de dichte massa een weg te banen naar het podium.

De Nederlander tikt op haar schouder. ‘Je vriendin is daargindsgeland, net bij het podium.’ Hij wijst de richting aan, helemaal vooraan aan de linkerkant. Hij gaat door de knieën en hurkt naast haar. ‘Daar kom je te voet nooit door. Kom, ik geef je een zetje!’

Džana twijfelt. ‘Vooruit, je moet surfen terwijl ze een snelle beat spelen, dan lukt het altijd beter.’

Voor ze tijd heeft om na te denken knielt hij achter haar neer en steekt achterlangs zijn hoofd tussen haar benen. Ze slaakt een gilletje wanneer hij rechtop gaat staan. Ze had beter een jeans aangetrokken in plaats van een zomerjurkje. Plotseling zit ze torenhoog, helemaal zoals in haar prille kinderjaren toen ze zo op de schouders van haar vader mocht meeliften wanneer ze samen gingen wandelen. Alleen kan ze zich niet herinneren dat het hoofd van haar vader onder haar jurkje verstopt bleef.

De jongen roept luidkeels naar de mensen voor hem: ‘Nog ééntjeeeuuuuu!’ Hij sluit zijn grote handen om haar middel en steekt haar omhoog. Heel even kan ze de euforische mensenzee overzien. Voor ze goed beseft wat haar overkomt, ligt ze plat op haar rug boven op de dansende menigte en voelt aan alle kanten vreemde handen die haar vastgrijpen. Maar het werkt. Ze beweegt duidelijk in de richting van waar ze Uma zag verdwijnen.

Het pilletje dat ze samen met de vriendinnen heeft gekocht, begint te werken.

Vandaag, op haar achttiende verjaardag, mocht ze voor het eerst in haar leven naar een liveconcert. Zonder haar broer. Zonder chaperons. Het pilletje dat ze samen met de vriendinnen heeft gekocht, begint te werken. Dit is het wildste wat ze ooit heeft meegemaakt. Gekker dan dit kan het niet worden. Tenminste, dat hoopt ze. Of misschien hoopt ze juist van wel? Vanaf nu kan alles. Ze ademt diep de jodiumlucht van de bruisende zee in, sluit de ogen en laat haar ranke lijf meedrijven op de handen van de uitgelaten concertmassa.

 

 

Vrijdag 18 september 2020 – Lier – Carrefour

‘Je bent een kwartier te laat.’

Karlo kijkt niet op zijn horloge. ‘Assalamu aleikum. Dat heb je met de trein. Ik heb geen auto. Volgende keer moeten we niet afspreken op zulke gekke plaatsen. Beter gewoon in Antwerpen.’

‘Volgende keer kunnen we net zo goed afspreken waar ík beslis dat we afspreken. Dit is ook voor jouw veiligheid. We moeten praten.’

‘Ik denk dat er hiernaast een Lunch Garden is of zoiets. Daar kunnen we een kop thee…’

‘Nee, dit is prima. De kans dat we hier worden afgeluisterd is erg klein. Niet zonder dat we het opmerken.’

Karlo knikt. ‘Je hebt een volgende opdracht voor me?’

‘Eerst even praten over je marathon. Waarom heb je drie granaten verkwanseld om dat wijf te vermoorden?’

Waarom heb je drie granaten verkwanseld om dat wijf te vermoorden?

‘Je hebt zelf aangedrongen dat het moest lijken op een aanslag. Met één granaat zou iemand zich kunnen afvragen of de identiteit van de slachtoffers wat te maken heeft met de aanslag. Dan werd het een moordzaak, geen terreurdaad. Daarom heb ik die regenpijp geïnstalleerd. De beslissing om daar twee granaten in te steken in plaats van één was last minute, maar het heeft zeker bijgedragen tot de geloofwaardigheid. Door het opblazen van die flikken was het een overtuigende aanslag voor de jihad. En een paar extra dooie klabakken is altijd mooi meegenomen.’

‘Waarom was het overtuigender met een extra granaat? Ik denk niet dat het nodig was om die te verspillen.’

‘Dat is precies de reden waarom ik het heb gedaan. We hadden dezelfde aanslag inderdaad kunnen doen met een granaat minder. Zelfde resultaat. Maar dat deden we niet. We hebben laten zien dat we niet kijken op een exemplaar meer of minder. We hebben er zat. Precies dat boezemt angst in. Het betekent dat onze bevoorrading lekker zit. Het houdt de belofte in dat er meer van zulke aanslagen volgen. Ik zag een artikeltje in De Standaard. Een zogenaamde “betrouwbare bron” bij de politie die precies dezelfde redenering volgt: het einde van onze ellende is nog niet in zicht met die terroristen.’ Hij buigt het hoofd en kijkt naar de vloer. ‘Moge Allah ons leiden op Zijn rechte pad! Moge Hij, de Alwetende, ons vergeven.’

‘Moge Allah ons standvastig maken in ons geloof in Hem, in zijn engelen, in zijn boeken, in zijn profeten, in de Dag des Oordeels, en dat al het goede en het slechte van Hem komt.’

Ze lopen in stilte langs de rekken met tuingereedschap en vervolgens langs de dierenvoeding. Félicien houdt halt bij een stapel zakken met kattenbrokken en doet alsof hij zorgvuldig de tekst op een verpakking leest. ‘Jij beschikt nog over een vierde granaat?’

‘Ja. Veilig opgeborgen. Niemand zal hem vinden voor we hem gebruiken.’

Félicien knikt. ‘Je hebt goed gewerkt. Ik ben trots op je. Het kalifaat is trots op je.’

Het kalifaat is trots op je.

Karlo begint te praten, maar aarzelt. Hij verbijt zijn woorden.

‘Spreek, mijn broeder.’

Karlo neemt een pakje met voeding voor cavia’s. Ook hij doet alsof hij de verpakking leest. Als een vader en een zoon – of twee broers – die samen wat lopen te lummelen in de supermarkt. ‘Dat is niet wat ik lees in de krant. Dat het kalifaat trots zou zijn op wat ik heb gepresteerd. Dat is niet wat die sodomieten van CCN zeggen op het nieuws. Ze doen het voorkomen of het kalifaat afstand neemt van wat er in Antwerpen is gebeurd. Dat ze niet erkennen wat ik heb gedaan.’

‘Dat zijn loze praatjes van de media. Ze proberen je gewoon in verwarring te brengen. Ze proberen het kalifaat in verwarring te brengen, onze broeders van het persagentschap Amaq. Moge Allah hen leiden.’

Karlo spreekt met zachte stem, maar vastberaden: ‘Ik maak die gast van CCN kapot, ik zweer het je.’

‘Niet met de granaat die je hebt overgehouden. Daarvoor heb ik een andere bestemming.’

Karlo kijkt enthousiast. ‘Vertel me wie ik in de naam van God moet terechtstellen. Je weet dat je op me kan rekenen.’

‘Dit doe ik zelf. Het is persoonlijk. Ik heb één granaat nodig. Daarna vragen we om nieuwe. Lou, die kerel die me heeft aangesproken, heeft er een hele hoop, daar ben ik zeker van. Misschien zelfs een onbeperkt aantal. Hij is militair of ex-militair, daar ben ik zeker van. Hij zit ongetwijfeld bij de bron. Als we dit goed spelen, krijgen we er zoveel als we willen.’

‘Wie wordt je slachtoffer?’

Vier jaar van mijn leven hebben ze me opgesloten als een wilde hond.

De Prediker grijnst. Karlo merkt voor het eerst dat er een tand ontbreekt, onderaan naast zijn hoektand. ‘Iemand die het heeft verdiend. Ik heb gezworen dat hij zou bloeden voor wat hij me heeft aangedaan. Vier jaar van mijn leven hebben ze me opgesloten als een wilde hond. Niet om mijn daden, alleen omdat ik als Prediker dingen zei die ze niet prettig vonden. Omdat ik broeders heb bezield om de strijd te voeren tegen de kruisvaarders die onze thuislanden en ons geloof verwoesten. Ze wijzen met de vinger naar onze God en naar onze religie, maar ze zijn zelf lafhartig en hypocriet. Ik heb gezworen dat mijn dag nog komt. En die dag is nu erg dichtbij. Ik weet precies waar ik moet toeslaan om hem diep in het hart te treffen.’

Karlo kijkt even rond. Bijna tien meter verderop staat een jonge moeder met haar dochter. Ze kijken in een kinderboek met plaatjes. Karlo en de Prediker wandelen naar de uitgebreide boekenstand. Allebei staan ze te bladeren in een boek terwijl ze praten.

De jongste spreekt sotto voce: ‘Wanneer dat achter de rug is, wil ik ook een persoonlijke rekening vereffenen. Twee rekeningen zelfs. En dat onreine varken van CCN met zijn grote mond neem ik ook gelijk mee. Daarna wil ik de moeder plegen van alle aanslagen. Ze zullen mijn naam nog fluisteren lang nadat de kinderen van de kinderen van die laaghartige varkens al zijn overleden. Niemand zal hierna nog beweren dat de hoogtijdagen van het kalifaat achter ons liggen. De glorie van Allah de Eerste en de Almachtige zal schitteren. Zijn toorn zal bitter smaken in de mond van de ongelovigen. De monden en tongen van de overspeligen, de tomelozen en de losbandigen zullen bloed proeven. Het vuur, dat ik in naam van Allah de Genadevolle voor hen zal ontketenen, zal hen verteren tot niets van hen is overgebleven. Zo helpe mij Allah de Rechter en de Onderwerper.’

‘Je wil een granaat gooien in een dichte groep mensen?’

Grijns, kamerbreed. ‘Nee, ik wil tientallen granaten gooien in een dichte groep mensen.’

‘Als je tien granaten moet gooien, kost dat tijd. Telkens de ring verwijderen, gooien, dan de volgende nemen. Voor je aan tien bent, ben je overmeesterd.’

Dit gaat regelrecht de geschiedenisboeken in.

Karlo glimlacht mysterieus. ‘Daar heb ik goed over nagedacht. De techniek zal me een handje helpen. Ze gaan allemaal tegelijk ontploffen. Het ene moment maken al die verwende drollen deel uit van hun heidens feest, het volgende moment liggen hun verscheurde en verschroeide resten te bloeden op het strand of in het gras. Dit gaat regelrecht de geschiedenisboeken in.’

‘Maar eerst moeten we die granaten te pakken krijgen.’

‘Ik heb toch een afspraak met die kerel? Al wat jij moet doen is hem op afstand volgen. Wanneer we weten waar hij woont, vinden we de granaten ook wel.’

Félicien knikt. ‘Dat is een goed idee. Niet vragen maar nemen wat ons beloofd is. Wat ons toekomt. Toch wil ik eerst die laatste granaat die jij nog in je bezit hebt. Ik wil deze week nog toeslaan. We moeten ze op hun tenen laten lopen. Dat is terreur. Niet één keer toeslaan of twee keer, maar telkens opnieuw. Keer op keer. Bam, bam, bám! Ik wil lege straten zien. Lege cinemazalen, lege kerken, lege marktpleinen. Ik las in de krant dat honderden of duizenden reizigers hun vlucht naar België al hebben geannuleerd. Uit pure angst. Nu zijn al heel wat bussen en trams geannuleerd om veiligheidsredenen en omdat niemand ze nog durft te gebruiken. Dit is nog maar het begin. Wij samen kunnen dit land in enkele weken omvormen tot een levende hel. Mensen zullen hun bezittingen in de auto laden en vertrekken. Ze zullen hun deuren sluiten en hun kinderen thuishouden van school.’

Hij grinnikt, alsof hij net een uiterst verfijnde mop heeft verteld. ‘Hoe kom ik aan die granaat?’ vraagt hij nog eens, nu met nuchtere stem.

‘Zeg waar en wanneer je hem nodig hebt, en ik breng hem voor je mee.’

‘Morgen en zondag heb ik het te druk. Maandag dan. En als het in Antwerpen moet zijn, laten we dan afspreken in de buurt van het station.’

‘Niet in het station zelf, daar hangen aan alle kanten camera’s’, weet Karlo. ‘Dat heb ik grondig verkend voor eventuele toekomstige acties. Geen goed idee.’

Félicien wrijft over zijn stoppelkin. ‘Ken je de Chinese buurt? De Van Wesenbekestraat met al die Aziatische winkels? Da’s op een steenworp afstand van het station. Gewoon het plein oversteken.’

Karlo knikt. ‘Ik ken de straat.’

Weet je trouwens hoe je een granaat moet gebruiken?

‘De grootste winkel in de straat, om elf uur. Helemaal achterin. Geef je pakketje af bij de ingang. Daar is een verplicht depot voor handtassen, om winkeldiefstallen te vermijden.’

‘We kunnen beter even checken of ze wel open zijn.’

‘Het zijn Chinezen. Die werken dag en nacht, 365 dagen per jaar. Enkel op Chinees Nieuwjaar gaan ze even los.’

‘Oké. Maandag bij de Chinees dan. Weet je trouwens hoe je een granaat moet gebruiken?’

‘Er staan filmpjes op YouTube. De granaat stevig met mijn hand omklemmen, dan met de wijsvinger van mijn andere hand de ring met de pin wegtrekken. Zolang ik de granaat omklem, kan er niets mislopen. En dan gooi ik het ding zo ver mogelijk van me weg en maak me uit de voeten.’

‘Het is een stuk makkelijker dan leren zwemmen’, geeft Karlo toe. Félicien legt het boek neer, een stevige turf met een dikke vingerafdruk op de cover. Het lijkt een misdaad- of een spionageverhaal: Ik ben pelgrim. ‘En ik ben Prediker.’ Hij knijpt een oog half dicht wanneer hij Karlo bekijkt. ‘Maar dodelijker als je het verkeerd doet.’

‘Je eerste duik in diep water kan ook knap vervelend uitpakken als je enkel hebt leren zwemmen via een YouTube-filmpje. Je moet vooral rustig blijven. Er niet aan denken wat er fout kan lopen als je niet zorgvuldig mikt en ze op de een of andere manier terugkaatst in jouw richting. Als je zenuwen de bovenhand krijgen, wordt het gevaarlijk.’

 

 

 

Op de hoogte

Ontvang het laatste nieuws via onze nieuwsbrief