nieuws

Leesfragment. Sonja Barend

Sonja Barend was decennialang een van de meest vertrouwde gezichten op de Nederlandse televisie. Haar heldere en betrokken manier van interviewen is een voorbeeld en inspiratie voor velen.
Met Je ziet mij nooit meer terug schreef ze nu haar memoires. En ze stelt deze keer niet alleen vragen, maar zoekt ook antwoorden. Vragen die haar al sinds haar jonge jaren achtervolgen over het lot van haar vader en moeder in oorlogstijd. Al zoekende probeert ze inzicht te geven in wat haar gedurende haar hele loopbaan heeft bewogen. We laten je een fragment lezen waarin Barend praat over ‘kinderen krijgen’.

Ooit zat ik bij Jan Mulder en zijn vrouw thuis aan de keukentafel. We waren nog jong en Jan vroeg of ik geen kinderen wilde. Ik kwam meteen op de proppen met mijn boodschappenlijst van voorwaarden waaraan mijn leven zou moeten voldoen voor ik zou overwegen die stap te nemen.

‘Ach Sonja,’ zei Jan, zoals hij nog altijd zeurpieten kan toespreken, ‘doe niet zo gek, kinderen krijg je toch gewoon!’

Maar voor mij was het allesbehalve gewoon dat iemand het aandurfde kinderen op de wereld te zetten. Je bleef er een leven lang verantwoordelijk voor, zonder dat je er ooit voor had doorgeleerd hoe je die kinderen het best kon opvoeden en gelukkig maken, en hoe je kon proberen ze het best voor te bereiden op een leven vol bergen en dalen.

‘Ach Sonja,’ zei Jan, zoals hij nog altijd zeurpieten kan toespreken, ‘doe niet zo gek, kinderen krijg je toch gewoon!’

Voor het repareren van een fiets moest je langer leren.

Veertig jaar lang heb ik de tijd gehad om mijn eigen vak behoorlijk onder de knie te krijgen en toch heb ik het ultieme programma, het mooiste televisieprogramma van de wereld, ondanks miljoenen kijkers en jarenlang succes, nooit gemaakt. Zelfs na mijn allerbeste uitzendingen was er de splijtzwam van de twijfel.

En kinderen had ik gewoon maar moeten krijgen? ‘Natuurlijk zouden wij kinderen hebben gekregen als we elkaar eerder hadden ontmoet,’ zegt A.

Misschien is er bij het uitdelen van de talenten, de fraaie menselijke eigenschappen, de mooie karaktertrekken bij mij iets misgegaan? Heb ik het moederinstinct dat elke vrouw in zich zou hebben niet meegekregen. Net zomin als zangtalent.

Is er uit de buidel verantwoordelijkheidsgevoel, de angst het niet goed genoeg te doen, een hand te veel over mij uitgestrooid? Ik zou mijzelf het idee mijn kinderen onvoldoende gelukkig te hebben grootgebracht, nooit hebben vergeven.

Is er uit de buidel verantwoordelijkheidsgevoel, de angst het niet goed genoeg te doen, een hand te veel over mij uitgestrooid?

Nu had ik er zomaar drie tegelijk. ‘Gewoon gekregen’, volgens de kwalificaties van Jan Mulder – geen tijd om na te denken of ik dat als amateur een beetje aardig voor elkaar zou kunnen krijgen: een familie zoals in mijn meisjesboeken van vroeger, met een vader en een moeder, een paar kinderen en een hond in een grote oude auto op vakantie, een lieve oma en opa achterin, en dan met z’n allen rond een grote tafel vol lekker eten.

Op de hoogte

Ontvang het laatste nieuws via onze nieuwsbrief