interview

Noir Burlesque – Een hard boiled strip van Marini

Een shabby hotel, een slapende uitbater die een fles Bourbon als kussen gebruikt, een vrouw met een wespentaille die een gammele trap op gaat, haar hakken als kogels, een man in Italiaans maatpak, die in een gekerfde leren zetel op haar wacht met een pistool in de hand.

Bloestollend mooi


Enrico Marini, bekend van de reeks De Schorpioen en Batman: The Dark Prince Charming, weet met zijn tweeluik Noir Burlesque meesterlijk de sfeer op te roepen van de roman noir en de film noir uit de jaren veertig en vijftig van de vorige eeuw. Zijn verhaal zou er een van de grote Amerikaanse thrillerschrijver Dashiell Hammett kunnen zijn.

Philadelphia. De tough guy Slick heeft een schuld bij de Ierse maffiabaas Rex. Het komt tot een krachtmeting waarbij niet alleen geld, wraak en eer een rol spelen, maar ook de verleidelijke, mysterieuze danseuse Caprice. Rex gaat namelijk met haar trouwen, maar zij was het liefje van Slick tot hij zeven jaar geleden in Europa tegen de Duitsers ging vechten. Het is nu 1950 en iemand van de drie zal zeker sterven.

Klassiekers uit het film noirgenre zijn The Maltese Falcon (John Huston), The Stranger (Orson Welles) en Sunset Boulevard (Billy Wilder), maar aan Marini’s Instagram zien we dat hij zich vooral liet inspireren door de spionagefilm Notorious van Alfred Hitchcock en The Killers (Robert Siodmak), de filmversie uit 1946, die gaat over de jacht op twee huurmoordenaars, hun opdrachtgever en de raadselachtige ex-vriendin van de vermoorde. De filmdiva’s Joan Crawford en Hedy Lamarr stonden model voor Caprice, terwijl hij voor de dansscènes vooral keek naar Shall We Dance (1937) met de legendarische danspartners Fred Astaire en Ginger Rogers.

Dat Marini heel goed de klassiekers kent en met Noir Burlesque een ode aan ze brengt, wordt niet alleen duidelijk door de vele knipogen die hij in het verhaal en in zijn tekeningen verwerkt, maar ook door die pijnlijk mooie inkleuring met waterverf in wit, zwart, vele tinten grijs en bloedrood. Doe daar nog de kreunende, opzwepende altsaxofoon van jazzlegende Charlie Parker bovenop en de geur van Chanel n°5 en angst, en je waant je in downtown Philadelphia tijdens de jaren vijftig.

Enrico, wat trekt je aan in die jaren 40-50?
Enrico Marini: Ik hou van de films en romans uit die periode, zeker de films noir. De vrouwen daarin waren oogverblindend en fataal. De gangsters, en de mannen in het algemeen, droegen elegante kostuums. De auto’s waren gestroomlijnd en sensueel. Ik hou van de esthetiek van de jaren 40-50 en de look

van de films noir, geinspireerd door de Duitse expressionistische cinema.

Wanneer je roman noir zegt, denk je aan Dashiell Hammett. Ben je een fan?
Ik heb zijn boeken gelezen en hou ervan. Maar mijn verhaal is er geen van een detective, zoals Sam Spade. Mijn hoofdpersonage heet Slick en is een gangster. Maar het is een hardboiled personage. Zijn bijnaam is Slick wat sluw, geslepen, slim wil zeggen. Dat typeert hem, denk ik.

Ik herken ook de sfeer van LA Confidential van James Ellroy. Welke films of boeken hebben jouw beïnvloed?
Ik hou heel veel van LA Confidential en ook van Zwarte Dalhia van Elroy, hard en meedogenloos. Magistraal. Maar ik geef de voorkeur aan de romans van Elmore James. Ik ben gek van zijn dialogen en personages. Ze zijn heel ‘cool’ en nonchalant. Hij heeft me meer beinvloed dat Ellroy of Hammett.

Ik las ergens dat voor het vrouwelijk hoofdpersonage Caprice de Duitse actrice Marlene Dietrich model stond. Klopt dit?
Ik heb me laten inspireren door meerdere femmes fatales uit de films noirs, vooral Ava Gardner, Gene Tierney en Rita Hayworth, exuberante en ontembare vrouwen die hun charmes gebruikten om ongelukkige mannen in de val te lokken. Ze waren mysterieus en steeds omkaderd door een halo van licht.

Noir Burlesque is een grafisch meesterwerk. Waarom wou je enkel werken met de tinten wit/zwart/grijs en rood?
Ik wou een sfeer scheppen die dicht bij die van de films uit de jaren veertig en vijftig kwam. Dus koos ik voor zwarte inkten en warme grijstinten. Bepaalde details zoals haar, lippen, vrouwenkleren, auto’s, bepaalde voorwerpen en vooral bloed accentueerde ik met rood. Dat creeert een grafisch onwerkelijke en toch geen monotone sfeer.

Op de hoogte

Ontvang het laatste nieuws via onze nieuwsbrief