nieuws

Ward Hulselmans opnieuw openhartig in ‘Morgen word ik nuchter’

0

Ex-scenarist Ward Hulselmans leverde vele jaren een gevecht tegen de alcohol. In zijn eerste boek Enkele reis realiteit gaf hij een eerste inkijk in zijn persoonlijke leven. In Morgen word ik nuchter legt hij zijn ziel bloot.

Als zijn stiefzoon Pi zwaar verslaafd blijkt aan cocaïne en drank, grijpen Ward Hulselmans en Pi’s moeder hard in. Ze sturen de jongen voor drie maanden naar een ontwenningscentrum in Zuid-Afrika. Hij ondergaat een streng regime. Contact is minimaal.

Ward besluit een bijzondere vorm van communicatie te hanteren. Hij stuurt Pi wekelijks per mail een brief. Hij vertelt hem zijn eigen leven van verslaafde, maar dan als een TV-feuilleton, als een fictief avontuur in afleveringen zoals Pi die zelf ’s nachts op Netflix bingede.

De inhoud is een mix van realiteit en fictie en zo spannend dat ook andere verslaafden op nieuwe afleveringen zaten te wachten. Keihard maar liefdevol, een verslag dat iedereen die met verslavingen te maken heeft, zou moeten lezen.

 

“Ik had mijn verslaving altijd voor Pi verborgen. Nu was het tijd voor de waarheid. Ik moest hem steunen. Als ik de strijd had gewonnen, kon hij dat ook.” – Ward Hulselmans

 

Lees hier alvast de eerste pagina’s van het boek:

Soms kijk je in de spiegel en zie je iemand anders. De onschuldige jongen die je vroeger was, de miljonair die je nooit zal worden of – als je ouder wordt – je eigen vader.

Die zondagochtend, toen ik me klaarmaakte om Pieter op het vliegtuig naar Kaapstad te zetten, waar hij onder streng regime zou moeten gaan afkicken van zijn cocaïneverslaving, keek ik in de spiegel en ik zag twéé mensen: op de voorgrond de alcoholverslaafde die ik zelf jaren was geweest en daarnaast, iets naar achter, de gebruinde, relaxte en ongeschoren veertiger die ik in mijn verbeelding écht had willen zijn: mijn betere, maar onbestaande ik.

Zijn linnen hemd stond open en zijn haar was gebleekt door de zon. Het was lang geleden dat ik hem had gezien, maar die ochtend was hij dichterbij dan ooit, alsof hij vermoedde dat ik hem nodig had.

Hij bestond weliswaar enkel in mijn verbeelding, maar toen ik jaren geleden met vallen en opstaan van de drank probeerde af te komen, was de rol die mijn betere ‘ik’ speelde, doorslaggevend geweest. In mijn slechtste momenten klampte ik me aan hem vast als een duivel aan een ziel en uiteindelijk redde hij me ook, omdat ik bleef geloven dat ik in hem zou reïncarneren.

Als u zelf verslaafd bent geweest, begrijpt u zeker wat ik bedoel, maar misschien heeft iedereen wel zo’n betere ik, wiens uitgestoken hand je al dan niet kan grijpen.

Om bij mijn eigen alter ego te blijven: ik stelde me hem voor als een piloot die – nuchter geworden – aan de kost kwam door in een knalgeel vliegtuigje de post te bezorgen op de Polynesische eilandjes in de Stille Zuidzee. Hoe ik aan dit beeld kwam, herinner ik me niet, maar net zo fanatiek als hij gevaarlijke landingen maakte op de tropische atollen, geloofde mijn piloot dat er iets goeds in mij verborgen lag. Iets wat me op hem deed lijken en dat me in staat zou stellen uit mijn verslavingshel te kruipen.

Als u zelf verslaafd bent geweest, begrijpt u zeker wat ik bedoel, maar misschien heeft iedereen wel zo’n betere ik, wiens uitgestoken hand je al dan niet kan grijpen.

Hoewel niets tussen ons echt is gebeurd en alles op verbeelding berustte, ben ik vooral dankzij hem nuchter geworden. Tot vandaag leeft er een stukje van hem in mij. 

Een tijd geleden liep ik in Brussel langs een speelgoedwinkel die uitverkoop hield. In de etalage stond een schaalmodelletje van een Piper J3C, precies het toestel waarin mijn held rondvloog boven de Stille Zuidzee. Ik ging de winkel in, ik kocht het en het staat nog altijd op mijn bureau.

Terwijl ik die zondagochtend van Pieters vertrek de trap afkwam en mijn hemd dichtknoopte, scheen het ochtendlicht schuin naar binnen en één straal viel precies op het knalgele vliegtuigje op mijn bureau. Ik bleef verrast staan op de voorlaatste trede. Ineens wist ik hoe ik mijn eigen ervaring kon toepassen op Pieter – of Pi, zoals ik hem ook noemde.

Terwijl hij die drie maanden probeerde af te kicken, moest ik hem vertellen dat ook ik verslaafd was geweest; niet aan coke, maar aan alcohol. Ik had mijn verslaving altijd voor hem verborgen gehouden, maar nu was het tijd om met de waarheid voor de dag te komen. Hij moest beseffen dat hij niet alleen stond.

Maar ik zou nog verder gaan, ik zou hem betrekken in de wereld van mijn piloot, die zelf ook verslaafd was geweest. Ik zou precies vertellen hoe mijn piloot in de Stille Zuidzee terecht was gekomen, hoe hij zich op Tahiti in het diepst van zijn wanhoop probeerde dood te drinken en hoe hij net op tijd de juiste persoon ontmoette die hem aan het vliegtuigje hielp. 

Ik nam me voor dit verhaal in stukjes te vertellen. Elk stukje zou Pieter helpen en steunen. Ja, dat was het: ik zou hem elke week per mail twee brieven sturen. Ik zou mijn eigen leven en dat van mijn alter ego vertellen in feuilletonvorm, als een avontuur in afleveringen, zoals hij die ’s nachts op Netflix bekeek.

Ik keek op mijn horloge. Ik had nog een uur. Ik zocht papier en een envelop en begon aan de eerste brief, die ik tussen zijn bagage zou verbergen. Als hij in Kaapstad zijn koffer opende, zou hij lezen wat ik van plan was – en nog veel meer van wat hij nu nog niet wist.

 

Overzicht

Ward Hulselmans

Enkele reis realiteit

‘Ik heb besloten om voor het eerst in mijn leven mijn echte gedachten neer te schrijven. Om te begrijpen wie ik ben, ga ik graven naar mijn diepste herinneringen, naar de ervaringen die verborgen liggen onder mijn leugens, onder de uitvluchten en valse voorstellingen waarmee ik heb geleefd.’ Bijna dertig jaar schreef Ward Hulselmans succesvolle tv-series, maar toen hij de tv-wereld verliet voelde hij alleen maar opluchting: ‘Als ik aan één op de tien scenario’s plezier heb beleefd zal het veel zijn.’ Hij zoekt bewust de stilte, traagheid en afzondering op, in zijn huis in Wallonië en tijdens reizen op vrachtschepen. Over Wallonië: ‘Hier leven is een traag proces geweest van verwondering, aanpassing en ten slotte het opgeven van onze Vlaamse maatstaven, normen en oordelen. Vooral dat laatste voelen we nu als een opluchting. Het heeft ons leven vrijer en onbezorgder gemaakt.’ Over meevaren op vrachtschepen: ‘Ik kijk naar het water. De wolken. De tijd staat stil en diep in mij richt zich iets op dat jarenlang op dit moment heeft gewacht en dat ik herken. Het is het verlangen naar een pure vorm van grootsheid en onschuld, het eerste wat we versjacheren als we volwassen worden.’ Enkele reis realiteit is het dagboek van een soevereine ziel, die na een bewogen leven ongefilterd chroniqueert over zijn momenten van klein geluk, zijn onzichtbare littekens, zijn zoektocht naar een leven vol geborgenheid zonder stoorzenders. Een rauw, eerlijk, rechtdoorzee boek, net als zijn tv-personages.

Lees méér.

Op de hoogte

Ontvang het laatste nieuws via onze nieuwsbrief